گذر

یک روز می خوام گذر کنم

از کوچه دلواپسی شیشه غم رو بشکنم

فرار کنم از بی کسی

می خوام که قلب خسته ام اسیر این و اون نشه

این دلک شکسته ام

مشکل دیگرون نشه

دلم می خواد نظر کنم

به عشق های بی هوس

سر بزنم به آسمون

                                          حتی به قور یک نفس

بعد از مرگم

بعد از مرگم نمی دانم چه خواهد شد نمی خواهم بدانم

                فقط بسیار مشتا قم که کوزه گر از خاک گلویم سوتکی سازد

وآن را به کودک بازی گوشی دهد

واو یک روز پی درپی در شیپور بد مد

 و بشکند اولین سکوت مر گبارم را

ای دوست بیا با هم بمانیم      

                                         شاید هر گز همدیگر راندیدیم

ای دوست ای همنشین لحظه های خوش

بیا با هم بمانیم

بیا با هم بگرییم

شاید هر گز همدیگر را ندیدیم

زندگی کو چه پیچاپیچی است

که تو یک شب از آن گذر کردی

آرام و بی صدا

لیک!ای رهگذر یک شبه کوچه من

رد پای تو هنوز در کوچه مانده است

یک شب آرام وبی صدا

گذشتی ازآن کوچه

من وکوچه چشم به راههیم

تا شاید تو برگردی

دستم بوي گل مي داد ،

در اين اتاق تهي پيكر
انسان مه آلود
نگاهت به حلقه كدام در آويخته ؟
درها بسته
و كليدشان در تاريكي دور شد
نسيم از ديوارها مي ترواد
گلهاي قالي مي لرزد
ابرها در افق رنگارنگ پرده پر مي زنند
باران ستاره اتاقت را پر كرد
و تو درتاريكي گم شده اي
انسان مه آلود
پاهاي صندلي كهنه ات در پاشويه فرو رفته
درخت بيد از خاك بسترت روييده
و خود را در حوض كاشي مي جويد
تصويري به شاخه بيد آويخته
كودكي كه چشمانش خاموشي ترا دارد
گويي ترا مي نگرد
و تو از ميان هزاران نقش تهي
گويي مرا مي نگري
انسان مه آلود
ترا در همه شبهاي تنهايي
توي همه شيشه ها ديده ام
مادر مرا مي ترساند
لولو پشت شيشه هاست
و من توي شيشه ها ترا مي ديدم
لولوي سرگردان
پيش آ
بيا در سايه هامان بخزيم
درها بسته
و كليدشان در تاريكي دور شد
بگذار پنجره را به رويت بگشايم
انسان مه آلود از روي حوض كاشي گذشت
و گريان سويم پريد
شيشه پنجره شكست و فرو ريخت
لولوي شيشه ها
شيشه عمرش شكسته بود

پنجره ام به تهي باز شد
و من ويران شدم
پرده نفس مي كشيد
ديوار قير اندود
از ميان برخيز
پايان تلخ صداههاي هوش ربا
فرو ريز
لذت خوابم مي فشارد
فراموشي مي بارد
پرده نفس مي كشد
شكوفه خوابم مي پژمرد
تا دوزخ ها بشكافند
تا سايه ها بي پايان شوند
تا نگاهم رها گردد
در هم شكن بي جنبشي ات را
و از مرز هستي من بگذر
سياه سرد بي تپش گنگ

تنها و روي ساحل
مردي به راه مي گذرد
نزديك پاي او
دريا همه صدا
شب ‚ گيج درتلاطم امواج
باد هراس پيكر
رو ميكند به ساحل و درچشم هاي مرد
نقش خطر را پر رنگ ميكند
انگار
هي مي زند كه : مرد! كجا ميروي كجا ؟
و مرد مي رود به ره خويش
و باد سرگردان
هي مي زند دوباره : كجا مي روي؟
و مرد مي رود و باد همچنان
امواج ‚ بي امان
از راه مي رسند
لبريز از غرور تهاجم
موجي پر از نهيب
ره مي كشد به ساحل و مي بلعد
يك سايه را كه برده شب از پيكرش شكيب
دريا همه صدا
شب گيج در تلاطم امواج
باد هراس پيكر
رو ميكند به ساحل و .....

مرداب اتاقم كدر شده بود و من زمزمه خون را در رگ‌هايم مي‌شنيدم.
زندگي‌ام در تاريكي ژرفي مي‌‌گذشت.
اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي‌كرد.

در باز شد
و او با فانوسش به درون وزيد.
زيبايي رها شده‌يي بود
و من ديده به راهش بودم:
روياي بي‌شكل زندگي‌ام بود.
عطري در چشمم زمزمه كرد.
رگ‌هايم از تپش افتاد.
همه رشته‌هايي كه مرا به من نشان مي‌داد
در شعله فانوسش سوخت:
زمان در من نمي‌گذشت.
شور برهنه‌يي بودم.

او فانوسش را به فضا آويخت.
مرا در روشن‌ها مي‌جست.
تار و پود اتاقم را پيمود
و به من ره نيافت.
نسيمي شعله فانوس را نوشيد.

وزشي مي‌گذشت
و من در طرحي جا مي‌گرفتم،
در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي‌شدم.
پيدا، براي كه؟
او ديگر نبود.
آيا با روح تاريك اتاق آميخت؟
عطري در گرمي رگ‌هايم جابه‌جا مي‌شد.
حس كردم با هستي گمشده‌اش مرا مي‌نگرد
و من چه بيهوده مكان را مي‌كاوم:
آني گم شده بود.

بچه های شیطون

من برای شما یک وبلاگ خوب ساختم که کارم فقط آموزش نفوذو....... است

قصد من فقط آموزش هست و بس

آدرس این سایت هست

http://old-fox-hacker.blogfa.com

امیدوارم که بتونید از این وبلاگ استفاده کنید

اگرچه قرعه ی فالت
زد و آخر به نامم خودرد
ولی اون حادثه اون روز
تموم تازگیمو برد
اگرچه باغ دست تو
به ذهنم بوی گل آموخت
ولی با تو فقط با تو
تموم برگ و بارم سوخت

همیشه علت خواستن
دلیل پوچی من شد
شکست از دیگری بد نیست
چه سنگینه شکست از خود
تو مرگ قلبمو خواستی
رسید اون لحظه ی موعود
تو اون روزی که عشق تو
فراسویش غروبی بود

اگر بعد از تو سهم من
همین آیینه است ای مرد
ولی حتی گریز از تو
در این آیینه محوم کرد
عبور عشق تو در دل
کشیده طرح دلتنگی
به غیر از مسخ من با من
چه کردی ای بت سنگی
چه کردی ای بت سنگی

نمي شه غصه ما را يه لحظه تنها بذاره

نمي شه اين قافله ما را تو خواب جا بذاره

مارا تو خواب جا بذاره

دلم از اون دلاي قديمي از اون دلاست

كه مي خواد عاشق كه شد پا روي دنيا بذاره

دوست دارم يه دست از آسمان بياد ما دوتارا

ببره از اينجا و اونورابرا بذاره

تو دلت بوسه ميخواد ، من ميدونم اما لبت

سر هر جمله دلش ، ميخواد يه اما بذاره

بي تو دنيا نمي ارزه ، تو با من باش وبذار

همه دنيا من و هميشه تنها بذاره

من ميخوام تا آخر دنيا تماشات بكنم

اگه زندگي برام چشم تماشا بذاره

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یه بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

سلطان قلبم

کاش باور داشتی که همیشه در قلب منی عاشقانه دوستت دارم

تا بی نهایت!

کاش باور داشتی که در جنگل همیشه سبز خاطراتم تک درخت یادت را همیشه جنگلبان خواهم بود

کاش باور داشتی که غم غصه هایم را مرحمی جزء تو التیام نخواهد بخشید!

کاش باور داشتی که تک فانوس شبهای بی ستاره ام هستی!

نمی دانم چرا؟

نمی دانم چرا ویرانم امشب

چو ابر آسمان گریانم امشب

ز دست مردمان این زمانه

به سوی آسمان نالانم امشب

زرنج خانمان سوز جدایی

نمی دانی چه بی سامانم امشب

چو  پروانه برای وصل عشقم

گهی افتان گهی خیزانم امشب

به کنج غربت و تنها نشستم

کویری در پی بارانم امشب

چو غنچه باز گشتم در وصالت

ولی افسوس که سر گردانم امشب

دو چشم خود به راهت دوختم من

به امید سحر می مانم امشب..

دلم خیلی گرفته کاش بودی و مرحمی روی زخمهام می گذاشتی

گفتم ای دوست گفت: ای کوفت

گفتم ای یار گفت: زهر مار

گفتم از عشقت بیمارم گفت: مگه من پرستارم

گفتم چه قدر منو دوست داری؟ گفت: به اندازه ی ستاره های آسمون

افسوس وقتی به آسمان نگاه کردم ستاره ای در آن نبود

مرگ از زندگی پرسید :
آن چیست که باعث می شود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم ؟
زندگی لبخندی زد و گفت :
دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقتی که تو در وجودت داری !

گلايه ها : من به اصرارت عادت كرده بودم . گفتم كه اصرار تو منو مصر به رسيدنت مي كنه ...

من از تو با وفا تر بودم . من به خاطرت از دوست . آشنا حتي خانوادهام گذشتم اما تو چه . حتي حاظر نشدي كسي رو كه مي گفتي خيلي دوستش داري . و هر وقت كه مي ديديش به او يادآوري مي كردي او هاي من تو را دوست دارم . تو به من گفتي دوست خوبي برام هستي ولي نمي دانستي كه من تو را بعد از خدا مي پرستم ، پس چگونه كسي كه حتي اسمش برات مقدسه دوست خودم بدانم .

اما چه خبر داري از دل او كه هزاران بار در دلش گفت دوستت دارد ولي به خاطر خودت حتي كوچكترين احساسهاي قشنگي كه نسبت به تو داشت در خودش كشت . اينو فهميدي؟ ازت توقع داشتم .

افسوس كه ديگه دير شده . دهها قدم براي رسيدن به تو بر داشت . تو حتي يك قدم براي كمك كردن به مقصودش برداشتي؟ آره تو عاشق نبودي اون عاشق بود . خودت كمكش كردي .

چه زخم زبونهايي كه از عزيزترين كساش نشنيد تو اينو فهميدي . هميشه منتظر بودي او همه كارها رو بكنه تو كمكش كردي ؟ حقيقت اينه عاشقت بود . دوستت داشت اما به زبون نياورد تا فشار روحي به تو نياد . همه فشارها رو تحمل كرد حتي اون لحظه هايي كه با تو مي خواست وداع كنه نگاهش به تو بود تا كوچكترين ناراحتي در تو نبيند . و آخرين باري كه به تو گفت مي خوام با تو وداع كنم و تو بدون هيچ واكنش و ناراحتي حتي با تمايل قبول كردي اون لحظه لحظه اي بود كه تو راضي به جدايي بودي .و ...  تو اين بار باختي ...بازي عشقو باختي اين بار من بردم .....

ولی افسوس که تو هرگز نمیدانی

اشکم پس از انتظار طولانی

جاری شد و چکید پنهانی

اما نرفت هنوز یادت از دل

همچون تبسمی در اوج پریشانی

و باز هم سراغم آمد خیال تو

هوای چشمانم گشت بارانی

من از تبار پاکی آب روان

من از سپیدی برف زمستانی

برای تو ساخته بودم عشقی از بلور

ولی افسوس که تو هرگز نمیدا ني كه به خاطرت چه بلا ها سرم اومد

(( امشب دلم خیلی گرفته  ، انگار تا امروز هر چی

 از هر کی کشیدم افتاده روم ، می خوام برم چیدن ستاره

اما هوا ابریه ، میخوام گریه کنم اما ، اما قول دادم به خودم و تو

 که گریه نکنم ، می خوام داد بزنم اما همه خوابیدن ، چی کنم ؟ ))

 - وقتی که باد بی مهریت بر من وزيد. مي دوني چند وقته كه ديگه بهم نگفتي دوستم داري ولي من از هميشه عاشقترم .

- دلم امشب هوای ساقی و میخونه کرده

دلم امشب  هوای  ساقر و  پیمونه  کرده

دلم تنگه  دلم تنگه  تو میدونی  خدایا

تو میدونی  هوای یک دل دیوونه کرده

بزن تو آخرین ضربه ، بزن تیر خلاصی را

- بزن امشب ، بزن امشب

بزن با تیر بی مهری به بازوی دلم امشب

بیا خاکستر دل را به باد بی شرر بسپر

بیا مجنون به خاک انداز ، چه خوب لیلی دلش سنگ است

بزن بر طبل بارانزا ، بزن بر چشم برق آسا

بزن بشکن تو این طبل را ، بزن کور کن تو این چشم را

- بزن امشب ، بزن امشب دلم خون است

ز بی مهری زبی یاری

بزن بشکن امید من که ماندم در غم و زاری

بزن بر کاسه صبرم ، بزن بر غرش ابرم

بزن بشکن تو این کاسه ، خموش کن غرش ابرم

بزن دلتنگ دلتنگم ، بکش من را ز بی مهری

تو کشتی بی دلیل این دل ، بزن بر نعش بی جانش

- بزن آهوی دشتم را ، بزن ساغر به دستم را

بکش آهو

شکن ساغر

من و شمع هر دو می سوزیم

بزن خاموش کن ما را

- بزن امشب ، بزن بر دل ، بزن بر چشم

 بزن بر گل بزن بر خاک

بزن بر آرزوی پاک

بزن با تیر بی مهری

تو که رحمی نداری

پس بزن بر خاک انداز و

 زخون غلطیدنش خندان  ، زخون غلطیدنش شادان

بخند و شاد باش هر شب

- بزن دل را ملالی نیست

که زخم تیر تو خورده

خلاصش کن به این ضربه

بزن پس آخرین ضربه

- تو بودی مهتر جانم

نمی دانی و می دانم

دلم در باورت بود و همه شب خواب تو می دید

همیشه فکر چشمانت

همیشه آرزویت بود ، همیشه جستجویت بود

همیشه در نگاه خود ، تو را اول نگاه می کرد

همیشه در صدای خود ، تو را اول صدا می کرد

- دلم بال و پرش را بست ، به دیوار دلت بنشست

غرورش زیر پا بنهاد ، به یر پای تو بشکست

- بزن بر ساغر چشمم ، بخشکان اشکهایش را

که هر اشکی به هر گونه

تو را نفرین به سر دارد

- بزن امشب ، بزن امشب

بزن بر ساغر چشمم ، بزن بر بال اندیشه

بزن بر باغ پر لاله ، بزن بر قلب آلاله

بزن من را بزن خود را ، بکش من را بکش خود را

بکش من را ملالی نیست ، بکش خود را غمین باشم

- تو چشمان مرا دیدی ؟ تو اشکهای مرا چیدی ؟

ز غصه خوردنم هر روز ، هزار بار خندیدی

دلی پر مهر آوردی ، تمام قلب من بردی

همینکه سیر شدی از آن ، به تیر قهر بسپردی

- ملالی نیست

تو هم باش و منم هستم

بزن بشکن تو قلبم را ، نترس از رفتنم هستم

- بزن بر لحظه آخر 

 بزن بشکن سرورم را ، نهال آرزویم را

بزن بشکن ملالی نیست

ز بی مهری ز بی یاری ، بزن تنها بکش من را

- بزن امشب ملالی نیست

دلت من را خیالی نیست

بزن بشکن خیالم را ، که دل غرق خیال توست

- تو از مرگ می ترسی

ولی من دوستش دارم

برایت آرزو کردم ، تو را آغوش خود گیرد

گناهت زود بر چیند

پس ، بزن امشب ، بزن بر آرزوی من

- بزن بشکن ملالی نیست ، بکش من را خیالی نیست

شکستی ساقه دل را ، نشاندی ریشه اش در خون

بزن بشکن که می دانم

تو از بشکستنم خوشحال می گردی

- بزن بشکن

بزن دل را

خلاصش کن به این ضربه

بزن پس آخرین ضربه

- بزن بشکن غرورم را

پل سبز عبورم را

بزن بشکن همین امشب

نهال پر حضورم را

- تو اصلا بی خدا بودی ، چنین بود بی وفا بودی

بزن بشکن وفادارم ، بزن بشکن خدا دارم

بزن بشکن وفایم را ، بزن بشکن خدایم را

وفایم را تو ویران کن ، خدایم را پریشان کن

- بزن بشکن همین امشب

که اینگونه

مرا یاری رفتن نیست

سراغ عشق گشتن نیست

- بزن بشکن در این صحرا ، بزن بشکن تو تا دریا

همه کوه و همه دشت و همه گل را

نمو دنیای امروزم تو بی فردا

- بزن بشکن

چرا اینگونه وا ماندی ؟

رها کن تیر آخر را ، چرا وا مانده ای جانا ؟

خجالت می کشی ؟ و یا ترس از دلم داری ؟

و یا ترس از دلت داری ؟

ولی تو بی خدا هستی

نه ترس از یاد من داری ، نه یادت با خدا باشد

- پس بزن امشب

بزن تیر خلاصی را ، بزن تیر رهایی را

از این زندان خلاصم کن ، از عشق خود رهایم کن

بزن تو آخرین ضربه

بزن تو آخرین ضربه

دل من را دیدی ؟

دل من با تو، تنها بود

دل من هرزه  نبود ، دل تو اما . . .

دل من عادت داشت

که بماند یکجا

به کجا ؟؟؟...

معلوم است

به در خانه تو

دل من عادت داشت

که بماند آنجا

پشت یک پرده تور

که تو هر روز کنارش بزنی

دل من ساکن دیوار و دری بود

که تو هر روز از آن می گذری

دل من گوشه یک باغچه بود

که تو هر روز به آن می نگری

دل من را دیدی ؟

دل من را دیدی ؟

و همین به

که دلم بال نیازش به تو را بست و

تو را پس زد و رفت

نمي دانم چه مي خواهم خدا يا

به دنبال چه مي گردم شب و روز

چه مي جويد نگاه خسته من

چرا افسرده است اين قلب پر سوز

ز جمع آشنايان ميگريزم

به كنجي مي خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگيها

به بيمار دل خود مي دهم گوش

گريزانم از اين مردم كه با من

به ظاهر همدم ويكرنگ هستند

ولي در باطن از فرط حقارت

بدامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم كه تا شعرم شنيدند

برويم چون گلي خوشبو شكفتند

ولي آن دم كه در خلوت نشستند

مرا ديوانه اي بد نام گفتند

دل من اي دل ديوانه من

كه مي سوزي از اين بيگانگي ها

مكن ديگر ز دست غير فرياد

خدا را بس كن اين ديوانگي ها

چون سنگها صداي مرا گوش ميكني

سنگي و ناشنيده فراموش ميكني

رگبار نو بهاري و خواب دريچه را

از ضربه هاي وسوسه مغشوش مي كني

دست مرا كه ساقه سبز نوازش است

با بر گ هاي مرده هم آغوش ميكني

گمراه تر از روح شرابي و ديده را

در شعله مي نشاني و مدهوش ميكني

اي ماهي طلايي مرداب خون من

خوش باد مستيت كه مرا نوش ميكني

تو دره بنفش غروبي كه روز را

بر سينه مي فشاري و خاموش ميكني

در سايه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سايه از چه سيه پوش ميكني؟

كنار مشتي خاك

در دور دست خودم، تنها نشسته ام.

نوسان‌ها خاك شد

و خاك ها از ميان انگشتانم لغزيد و فرو ريخت.

شبيه هيچ شده‌اي!

چهره‌ات را به سردي خاك بسپار.

اوج خودم را گم كرده ام.

مي‌ترسم،از لحظه بعد،

و از اين پنجره‌اي كه به روي احساسم

گشوده شد.

برگي روي فراموشي دستم افتاد: برگ اقاقيا!

بوي ترانه اي گمشده مي‌دهد،

بوي لالايي كه روي چهره ي مادرم نوسان مي‌كند.

از پنجره

غروب را به ديوار كودكي‌ام تماشا مي‌كنم.

بيهوده بود، بيهوده بود.

اين ديوار، روي درهاي باغ سبز فرو ريخت.

زنجير طلايي بازي‌ها، و دريچه روشن قصه‌ها، زير اين

آوار رفت.

آن طرف، سياهي من پيداست:

روي بام گنبدي كاهگلي ايستاده‌ام، شبيه غمي.

و نگاهم را در بخار غروب ريخته ام.

روي اين پله‌ها غمي، تنها، نشست.

در اين دهليزها انتظاري سرگردان بود.

«من» ديرين روي اين شبكه‌هاي سبز سفالي خاموش شد.

در سايه - آفتاب اين درخت اقاقيا، گرفتن خورشيد را

در ترسي شيرين تماشا كرد.

خورشيد، در پنجره مي‌سوزد.

پنجره لبريز برگها شد.

با برگي لغزيدم.

گر صد سال بعد از مرگ من گر بشکافی قبر من

خواهی شنید از قلب من دوستت دارم ای دوست من

دوستی یک اتفاق است جدا شدن آن یک قانون

خدایا کسی را با کس آشنا مکن اگر آشنا کردی از هم جدا مکن

در میان همه گلها گشتم عاشق نشدم

تو چه گلی بودی که گرفتار تو شدم

خط نوشتم گریه کردم زار زار

من نمانم خط بماند یادگار

اگر شمع شمعدان رافراموش کنم

اگر گل گلدان را فراموش کنم

اگر آسمان و زمین را فراموش کنم

هرگز فراموشت نخواهم کرد

دل رنجیده از کسی خرسند کردنش مشکل است

شیشه بشکسته را پیوند دادن مشکل است

کوه ناهموار را هموار کردن مشکل است

حرف ناهمو ار را هموار کردن مشکل است

بار حمال به دوش خود کشیدن ننگ نیست

زیر بار حرف نامرد رفتن مشکل است

زندگی چیست خون دل خوردن

اولش رنج و آخرش مردن؟

آنقدر خونی که دنیا در دل ما می کند

هر که باشد ترک دنیا می کند 

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

هنوز فراموش نکرده ام . وقتی تو رفتی آسمان شهرمان آبی آبی بود . هرچند فصل پاییز مهمان ما بود ، دریغ از یک تکه ابر که بر روز سیاهم ببارد . خبر رفتنت را می شد در هر پس کوچه ای شنید . آجردیوارها هم می دانستند تو می روی اما من نمی دانستم . چرا دروغ ، می دانستم اما نمی خواستم رفتنت را باور کنم .

همگان را  در برابرم دروغگو می دیدم . اما آن روز آمد . روزی که باید می رفتی .وقتی خبرت راشنیدم نمی دانم چند ساعت یا چند لحظه مات و مبهوت به یک نقطه خیره شدم .در پشت یک درخت پیر ، در گورستان چشم به راهت بودم . خنده ام گرفت بی اختیار از ته دل خندیدم . روزی ساعت ها منتظرت می نشستم تا تو رابرای چند لحظه ببینم .آن وجود نازنینت ، آن خنده های شیرینت و آن "افســون نگاهت" را . وحالا چشم به راه تابوتت نشسته ام. 

این تو بودی که می آمدی؟؟؟اما نه مثل گذشته.  تو دربند تابوتی بودی هم رنگ روزگار من . تو آزادانه نمی آمدی .

این هاهمان کسانی اند که روزی تو را دوست داشتند ، ولی تا لبخندت در صبحگاهی خشکید دیگر نتوانستند تو را دوست بدارند وآمده اند تو را وخاطره های شیرینت را درزیر خروارها خاک سرد بگذارند وبروند .

منتظر ماندم نگینشان را دفن کنند . پاهایم می لرزید . آرزو می کردم نوزادی با گریه ای بی امان یا صدای  ناگهانی شکستن شیشه ای مرا از این خواب مرگبار نجات دهد . هرچه گوش کردم فقط صدای باد بود و صدای شکستن وجودم زیر این غم گران .

حرفهایمان یادت هست؟؟؟ بر روی قبرت افتاده بودم . زار زار به " حال خودم " گریه کردم .و تو مثل تمامی رویاهایم باز بر من آغوشت را ارزانی کردی . فکر می کردم دیگر تمامی وجودم را گریه کرده ام ، ولی با پای خود آنجا را ترک کردم . رفتم تا آرام بخوابی بدور از هر گونه عشق آزار دهنده ، از هرگونه آلودگی نفس کشیدن .

می دانم هیچ گاه این نامه به دستت نمی رسد چون هیچ گاه نشانی ات را نیافتم . حالا که می دانم در کجایی نشانی ات را می نویسم :

آبی ترین آسمان ها . سپید ترین خانه ها ، نزدیکی شقایق ها ، اطراف مهربانترین خدا

دیدی گشتم و پیدا کردم ؟!!!!

چشم به راهم باش به جبران تمامی چشم انتظاری هایم .اما تو بهشتی هستی و من جهنمی .این هم به جبران روز های سردی که نیامدی . می بینی در آن دنیا هم در کنار هم نیستم. شاید باز هم مردیم و در یک دنیای دیگر از آن من شدیم ، خدا را چه دیدی .

منتظرم باش نفس هایم به شماره افتاده . همین نزدیکی هاست . یکی از آنها میرود و باز نمی آید . منتظر باش

از دريا پرسيدم

كه اين امواج ديوانه تواز كرانه ها چه مي خواهند؟

چرا پريشان و در به در كرانه ها را از همه جا بي خبر مي رانند؟

دريا در مقابل سوالم گريست وامواج همگي به گريه افتادند!

آن وقت دريا رو به من كرد و گفت مرگ عشق تنها براي انسان نيست

امراج هم مثل انسانها ميميرند و اين امواج زنده هستند كه امواج مرده

اگه از این به بعد نظر ندین دیگه آپدیت نمیکنم.......نگین نگفتی

با عرض سلام خدمت دوستان گرامی

عزیزان آی دی من تغییر کرده و از این به بعد به این آی دی پی ام بدید

javan_nakam_ashigh@yahoo.com

با تشکر ممنونم

خدایا گوش کن

صدای کمک خواستن یک مرد می آید  که نیمه شب با دستانی خالی به خانه باز می گردد

گوش کن صدای شکستن کمریک زن که در تنهایی خویشغرغرق اندوه است  غرق در گذشته ی سرد ونا فرجام

صدای یک کودک است که نمی داند به کدامین جرم به دست پدر مستش تنبیه می شود

صدای گریه ی مادری می اید که می خواهد کودک شش ماهه اش را شیر دهد ولی شیری.......

صدای گریه می اید صدای گریه ی دختر ی که از خانه گریخته و تنها تکیه گاهش تویی

صدای نفس زدن عقربه های ساعت عمر عاشقی است که به امید دیدار امام عصرش زنگی کرده

صدای پیر مردی که در کوه دعا دست بر آسمان برداشته و نا ا میدانه می گوید ادرکنی .ادرکنی

صدای گنه کاران که خود را معصوم جلوه داده اند

صدای مرگ است صدای مرگ امید امید کسی که هفتاد سال عبادت را به یک پیاله ی می می دهد

صدای جنگ جنگ نا برابر

صدای پا صدای این رده پا که تمام گذشته ام را تشکیل می هد

صدای خرد شدن گیسوان معشوق به دست باد فراموشی

نگو نمی شنوی.نگو حتی یک صدا را نشنیدی

به قول پیرقبادیان همه چیز زیر سر توست....اما من در ان حد نیستم که با تو باشم که بفهمم

«عشق يعنی تا ابد بی سرنوشت»

  عشق يعنی زندگی تا زير صفر

    عشق يعنی پر کشيدن تا عروج

      عشق يعنی طی راه بی فروغ

        عشق يعنی ناله گيتار من

           عشق يعنی درد بی درمان من

              عشق سودای دل بيمار ماست

                 عشق مرگ لحظه ديدار ماست

                     عشق فرياد انا الحق گفتن است

                         عشق در آغوش ياران خفتن است

                              عاشقی بايد که آنرا درک کرد

                                  اين زبان از گويش عشق عاجز است

اینجا بارون نمیاد آسمون صافه و ستاره هاچشمک میزنن

اما نمی دونم چرا چشمای من خیسن

هر کی دنبال کار خودشه!!

هیچ کس نمیبینه که چشمهای من بارونی اند 

همه غرق توی زندگی و مشکلاتش اند

این روزها جای یه دست گرم که موقع

تنهایی روی شونه ام باشه خالیه.....

بد جوری غریب و تنهام

میگن گریه بر هر درد بی درمان دواست

اما من هر چقدر گریه میکنم دلم آروم نمیشه

خسته ام .... دیگه طاقت ندارم...............

بدون اون که کاری کرده باشم ولم کرد .......

اون دوره کجا این دوره کجا ............

می دونم که خودش پشیمون میشه ولی چه فایده که

چشمای من اونو از یه غریبه هم غریبه تر می دونه

هیچ کس تنهایی ام را حس نکرد لحظه های ویرانم را حس نکرد

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا تجربه کردم

تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست

تنهایی را دوست دارم زیرا ....

مرگ حق است

دوست دارم که نمی دانیم کی می آ یم  و  کی می رویم...

نمی دانیم کی هست و کی نیست آنکه دوستش داریم....

نمی دانیم که از کجا آمدیم و به کجا مرویم...

وقتي آموزگار گفت : عشق چند بخشه ؟ يه بار دستم رو از بالا تا پايين آوردم و با

 خوشحالي گفتم : يك بخش ! ولي وقتي تو رو شناختم فهميدم عشق سه بخشه :

**عطش ديدن تو ** شوق با تو بودن ** اندوه بي تو بودن**

آخرین باری که او را دیدم صلیب خدایی رنگی به گردن داشت

به او گفتم: اگر عشق و عاشقی در میان ما نیست پس صلیب برای چیست؟!!

گفت: مگر ندیدی بر سر هر گوری صلیب است؟!!

قلب من نیز گورستان عشق توست

با عرض سلام و خسته نباشید خدمت دوستان گرامی....

من باز امدم تا برای شما مطلب بنویسم....