دل درد آشنا را در تو دیدم تو میدانی خدا را درتو دیدم نمیدانم که بی تو کیستم من اگر روزی نباشی نیستم من تو در چشم منی هر جا که هستم تو را هر جا که هستی می پرستم

می دونی که چقدر دوست دارم .......کاشکی در کنارم بودی

اما افسوس نیستی  .......یادته به دادم رسیدی وقتی تنهاییمو دیدی

اما گذاشتی رفتی.......نازنینم .امید شیرینم ..... من به جز تو کسی

رو نمی بینم........از اون روزی که رفتی یه روز خوش ندیدم.......

به جز دستای گرمت من چیزی حس نکردم .......

زندگیمو به پای تو دادم .... اون روزا رو نمیره از یادم.......

نازنینم برس به فریادم.........

نمی خوام که باز بیایی توی تاریکیم بسوزی اخه حیف تو عزیزم که با من بمونی

نازنین اینو نگفتم که تو رو گیریون ببینم الهی برات بمیرم که اشکتو  هیج وقت نبینم 

نمیخوام که باز بیایی اون چشاتو من ببینم خاطرات باز جون بگیرن

عزیزم سرت سلامت هر جا هستی هر جا رفتی برو که دنیا دو روزه .قلب تو هیج وقت نسوزه

قلب من بی تو میسوزه .اما تنها ارامشم به یاد اوردن خاطراتت هست

نگو قسمتم همین بود سهم من از تو همین بود .نکو سرنوشت نوشته

عزیزم غمت نباشه برو که روبروت نوره برو که ما تنها میشینیم

واسه ی عشقت میمیریم

ولی دل باید بدونه اون که رفته دیگه رفته نمیخواد دیگه بمونه

تا زنده ام دوست دارم

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود

من اگر دراین خلوت خاموش سکوت 

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم

تک و تنها به خدا می شکنم 

یه جک .....

یه  هفته است دارم باهاش حال می کنم .

به  یک ترکه  می گن چرا می ری سربازی ؟ می گه بخاطره مرخصی هاش................

جلسه خواستگاري بعد از نيم ساعت سکوت(قابل توجه خيلي‌ها)
مادر داماد : ببخشين ، كبريت دارين؟
خانواده عروس : كبريت ؟! كبريت براي چي!؟
...مادر داماد : والا پسرم مي خواست سيگار بكشه
خانواده عروس : پس داماد سيگاريه....!؟
..مادر داماد : سيگاري كه نه.. والا مشروب خورده ، بعد از مشروب سيگار مي چسبه
خانواده عروس : پس الكلي هم هست..!؟
مادر داماد : الكلي كه نه... والا قمار بازي كرده و باخته ! ما هم مشروب داديم بهش كه يادش بره
خانواده عروس : پس قمارم بازي مي كنه...!؟
...مادر داماد : آره... دوستاش توي زندان بهش ياد دادن
خانواده عروس : پس زندانم بوده...!؟
...مادر داماد : زندان كه نه... والا معتاد بوده ، گرفتنش يه كمي بازداشتش كردن
خانواده عروس : پس معتادم بوده...!؟
...مادر داماد : آره... معتاد بود ، بعد زنش لوش داد
خانواده عروس : زنش !!!؟؟؟
! نتيجه اخلاقي :..........(به عهده شما)

    دنبال یه درختم تا روش بنویسم که دوست دارم

         دنبال یه درخته بزرگ و زیبام که روش برات بنویسم که چقدر عاشقتم

             آره میخوام برات بنویسم تا  بری و اون درختو ببینی و یاد من بیفتی

              تا بفهمی که چقدر دوست دارم

هر کی که معنی هرفامو می دونه نظر یادش نره

_{دخترا 6 دسته هستند: 1-سوسک (کثيف و چندش آور) 2-گربه(ملوس و بي حيا) 3-گاو(سربه زير و بي تفاوت) 4-خر(کاري و زبون نفهم) 5-سگ(وفادار و پاچه گير) 6-اسب ( به دخترا اينقدر رو ميدند که بعده چند روزدخترا سوارشون ميشند ))))))))))}

 _{مشخصات يک پسر خوب: 1- پسره خوب تنهایی ميره سينما - 2. يه پسره خوب بعد از تک زنگ سراغه تلفن نميره - 3. يه پسره خوب وقته برگشتن به خونه ماشينش بوي اُدکلنه زنونه نميده- 4. يه پسره خوب تو کلاسّه دانشگاه تا شعاع 3 متري هيچ خانومی نميشينه - 5. يه پسره خوب پس از اتمام صحبت گوشی تلفنو بوس نميکنه - 6. يه پسره خوب وقتی مياد خونه قرمزيه رُژه لب رو صورتش ديده نميشه - 7. يه پسره خوب بعد از شنيدن اسم جنّيفر لو بز استغفرالله ميگه}

 _{خبرنگارخارجي مياد تهران ميره مسجد ميبينه همه صف ايستادن واسه غذا ، ميگه مگه اينجا نماز نميخونن؟ميگن نماز ميخواي برو دانشگاه تهران،ميگه پس دانشجوها كجان؟ميگن اگه منظورت روشنفكرا و دانشمنداس بروزندان اوين. ميگه مگه دزدا رو نميبرن زندان؟ميگن زكي،پس مملكت رو كه اداره كنه؟}

 بچه ميمون به مامانش: مامان چرا ما اينقدر زشتيم؟ مامان: برو خدا رو شکر کن که شبيه اوني که الان داره این مطلب رو  ميخونه نيستي ............؟

_{اندی خواننده ایران مقیم لندن اعلام کرد:(تا اطلاع ثانوی به دلیل فوت ناگهانی پدر احمدی نزاد رعیس جمهورایران خوشگلا استراحت کنند)}

_{قابل توجه افراد مجرد: به دلیل شیوع انفولانزای مرغی در ایران بهتر است این افراد تا اطلاع ثانوی قاطی مرغها نشوند.}

1.در مورد اون همه خواستگار دكتر مهندس كه دارن من هيچي نمي گم (آره دارن)

2.تا زبونشون باز مي شه عوض بابا مامان گفتن مي گن شوهر

3.حالشون از پسرا بهم مي خوره ولي نمي دونم چرا 100 تا دوست پسر دارن

4.از 7 سالگي تا 29 سالگي 320تا دوست پسر دارن كه هيچ كدومشون نتونستن دركشون كنن

5.اگه خونشون آتيش بگيره و بخوان از بين بابا و جعبه لوازم آرايشي يكي رو انتخاب كنن حتما لوازم آرايش رو انتخاب مي كنن

6همه فكر و ذكرشون اينكه به هيچ وجه از دختر بتول خانم همسايه بالايي كم نيارن

7.از صبح تا شب تو  اين بازار و اون بازار مي گردن تا از اون روسري كه دختر بتول خانم خريده رو بخرن

 8.به هر دختري بگي تو خوشگل تري يا جنيفر لوپز بي شك مي گه خوب معلومه من اون ايكبيريه!!!!!!!!

9.نون شب ندارن بخورن ولي پول عمل دماغشون رو رديف مي كنن

10.اگه شوهر گيرشون نياد مي رن تو دسته خانم هاي فمينيست

11.موقع رانندگي فرق ترمز و كلاج و نمي دونن از دست رانندگي اينا نه درب پاركينگي سالم مونده نه جوي آب نه تير چراغ برق (بدبخت درخت ها )

12.بلا نسبت مثه خر درس مي خونن برن دانشگاه با خودشون فكر مي كنن هر چي شوهر تو دانشگاه ريخته

13.خدا رو شكر همه خوشگل و خوش هيكلن (خدايا منو به خاطر اين دروغ ببخش)

14.اصلا به فوتبال علاقه ندارن و تو اتاق هيچ كدومشون عكس نيكبخت واحدي رو به ديوار نزدن

وقتی گلدون شکست مادرم گفت:حیف بود...پدرم گفت:قشنگ بود...خواهرم

 گفت:مال من بود...برادرم گفت:گرون بود.....مادر بزگ گفت:دوسش

 داشتم...

ولی وقتی دل من شکست هیچ کس آخ هم نگفت.....

 _{کاش می شد عشق را تفسير کرد خواب چشمان تو را تعبير کرد کاش می شد همچو گلها ساده بود سادگی را با تو عالم گير کرد کاش می شد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمير کرد کاش می شد در حريم سينه ها عشق را با وسعتش تکثير کرد}

اگه فراموشم کنی سر به بیابون میزنم ......

چی بگم که خیلی تنهام می دونی یاری ندارم

چی بگم که غیر غصه دیگه دلداری ندارم

گله و گلایه نیست

بی و فایی رسم عشقه .....

  اینو دوست داری می دونم

دوستي حادثه است و جدايي قانون پس بيا حادثه ساز و قانون شکن باشيم

-------------------------------------------------------------

باز از گوشه قلبم صداي تنهايي برخاست دلم تپيد و هواي عاشقي از من خواست

من به تنهايي شب مي خندم من به رسوايي گل مي خندم ديگر حتي به دلم طرح محبت مرده من ره عاشقي و عشق و جنون مي بندم تو بيا از سر رقبت نفسي تازه كنيم طلب يار و غم عشق به اندازه كنيم تو بيا با من و همراه شويم با همان ديده تقدير دمي تازه كنيم تو بيا تا من و تو قصه فردا نشويم سعي نابرده طلبكار دو د نيا نشويم پس سرانجام كه معشوق نهايي همه اوست من و نيما تو و هركس كه در اين بازي اوست

آسمان شب را يك نشان ازمن هست در سر كوچه شب جاي پا از من هست قلب را شستم و خون . خالي از نبض تپش در همه بي خبري خبري از من هست شاد بايد شدنم زين غم و غصه عشق در نشاط شب دشت سايه اي ازمن هست كاش در خلوت دل سايباني داشتم كه در آن سايه خوش اثري ازمن هست يادم آيد كه دگر نفسي از من نيست همچو نيما كه برفت اثري ازمن نيست

زندگي پر از سواله مي دونم! رسيدن به تو محاله مي دونم تو مي گي يه روزي مال من مي شي، اما موندنت محاله مي دونم تو مي گي شبا دعامون مي كني، چشمه و چشمات زلاله مي دونم توي آسمون سرنوشت ما، ماه كاملم هلاله مي دونم تو مي گي پرنده شيم بريم هوا، غصه ما دو تا باله مي دونم چشم من پر از غم نبودنت، دل تو پر از ملاله مي دونم طاقتم ديگه داره تموم مي شه، صبر تو رو به زواله مي دونم اون درخت سيب آرزوهامون، پر ميوه هاي كاله مي دونم آره مي ري و نمي پرسي كه اين، دل عاشق در چه حال مي دونم!

گاهی وقتها خداحافظی کردن بهتر از اينست که ببينيم چگونه نفرت از راه ميرسد گاهی وقتها خداحافظی کردن بهتر از اين است که به رنج بردن ادامه دهيم. ترجيح ميدهم انچه را که بوديم در خاطراتم حفظ کنم تا اين که در کنارت همچون يک دشمن به زندگی ادامه دهم و اگرچه دوستی و صميميتی بين ما باقی نمی ماند ولی حداقل طعم دلنشين خاطراتمان حفظ ميشود

چرا گرفته دلت مثل آنکه تنهاي چقدر هم تنها خيال مي کنم دچار آن رگ پنهان رنگها هستي دچار يعني عاشق و فکر کن که چه تنهاست اگر ماهي کوچک دچار آبي بيکران دريا باشد

 وقتي نگاه سرد تو در باورم نشست غمگين چو گشت خاطرم آنجا دلم گرفت ديگر کنار صحبت من گل نمي کني مي خغروبها که ميشود خيال چشمهاي تو تورا دوباره در دل شکسته جار ميزندخدا کند وفا کند به وعده اش که گشفته بود شبي مرا به جرم عشق خويش دار ميزند

 كسي حس كرد من بي تو هزاران بار درهر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد! كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد و من با آنكه ميدانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد هنوز آشفته ي چشمان زيباي توام برگرد !

دنبال ظواهر نرو، اونا مي تونند گولت بزنند دنبال ثروت نرو، چون براحتي از کفت ميره دنبال کسي برو که خنده رو رو لبت ميشونه چون فقط يه لبخند ميتونه کاري کنه که يک شب تاريک روشن به نظر برسه اوني رو پيدا کن که باعث ميشه قلبت لبخند بزنه خوابي رو ببين که آرزوشو داري اونجايي برو که دلت مي خواد بري اوني باش که دلت مي خواد باشي چون تو فقط يه بار زندگي مي کني

اگر كليد قلبي را نداري قفلش نك اگر خداحافظي در راه است سلام نكن اگر دستي را گرفتي رهايش نكن

شبی پرسیدمش با بی قراری به غیر از من کسی را دوست داری؟ به چشمش اشک شد از شرم جاری... میان گریه هایش گفت: آری

با سلام خدمت دوستان گلم

بچه ها امروز تیم کشورمان با مکزیک بازی داره و اگه کمی شانس و البته دعاء مردم باشه ما حتما برنده میشیم

راستی دوستان من هنوز دنبال ۱همکار خوب هستم

وبلاگ اول: http://WwW.old-fox-hacker.blogfa.com                    

وبلاگ دوم: http://WwW.peymansadat.blogfa.com

شعر چشمان تو، شور است    

شهر شعر من مانده بی آدم

نقش فرش موهای تو، بور است

نقش تقدیر من مانده در خاتم

رنگ دل ِ تو ، نور است

دل من تا ابد مانده بی همدم

هوس ِ بوسه بر صورت تو در گور است

اولین بوسه من بر هوست مانده در یادم

بانگ خوش آهنگ نفس تو در سور است

زجهً سرد نفس من مانده در سازم

حرف حسن ِ بودن ِ تو بین هر هور است

زهر تلخ بودن من مانده در کامم

 آسمان زرد دستان تو دور است

زردی دست غمت مانده در جانم

چشم دریا پیش چشمان تو کور است

 بعد ِ تو، چشم من تنها مانده در عالم

فکر تو غم ِ خودسوزی هر مور است

 فکر من در سوگ تو مانده در ماتم

نمی دونم می خوام چی بنویسم یه ترانه یا یه نامه عاشقانه؟!!!

هستیمو باختم پیش پات                        دلمو گرو گذاشتم تو نگات

                   چه بچگانه شدم عاشق خنده هات

حالا...                   تو شدی همه دنیای من...

تو رو دوست دارم عاشقونه                نمی خوام واسه دوست داشتنت بیارم بهونه

                              ولی اینو یادت بمونه

                                  یکی یه دونه

                          چشمات منو کرده دیوونه 

خدا خودش مهربونه                 ما رو به هم می رسونه

یادت نره و قتی می خوای بیای پیشم...    

بازم برام گل بیاری...

                                بازم بهم بگی

                                                      چقدر منو دوسم داری...

منم می خوام جواب بدم...

 بگم بگم بگم بگم بگم...

                             نازنینم

 منم فقط تو رو دارم                منم تو رو دوستت دارم

                           بیا بریم با هم قدم بزنیم

                    با حرفامون دنیا رو بر هم بزنیم

خط بکشیم رو واژه نمیشه                طلاق بدیم غصه ها رو واسه همیشه

کاشکی ...!!!!

منم ماهی بودم          منم شنا بلد بودم

                                                   تو دریای بی ساحلت           به سوی دروازه های اون دلت

کاشکی منم راهی بودم...

                                راهیه لحظه هات بودم  

                                                             یه راهی باقی بودم...

                      خسته شدم از بس ندیدمت

                  می خوام بیام زود ِ زود بچینمت

را ستشو بخوای...

دیگه طا قت دوریتو ندارم                      یه هدیه می خوام برات بیارم...

                                       یه ترانه

                                  یا نامه عاشقانه...

باید می دانستم

که مادرم کلید یخچال را کجا می گذارد

اما نمی دانستم

باید می دانستم

که پدرم قرص ها یش را کجا می گذارد

اما نمی دانستم

باید می دانستم

که وقتی خواهرم  گم شد

او را کجا پیدا کنم

اما نمی دانستم

باید می دانستم

که قلبم را کجا ، به چه کسی ببخشم؟

اما نمی دانستم...

برای همین ، در ِ یخچال خانه ما همیشه بسته ماند

من بزرگ شدم

پدرم قرص هایش را پیدا نکرد و مرد...

خواهرم دیگر پیدا نشد

و من هرگز

هرگز

عاشق نشدم...

سلام به همه ذوستان گلم

من امروز اومدم تا از شما کمک بخوام....چون من ۲ وبلاگ دارم و نمیتونم به هر۲تایی را آپدیت کنم

از شما دوستان خوبم میخوام که هرکس مایل به همکاری در آپدیت وبلاگها هست در قسمت نظرات برام بنویسه تا بعد از بررسی با هم همکاری کنیم..... ممنونم ....

روزي که مردم مرا در تابوت سياهي بگذاريد تا همگان بدانند سياهپوش از دنيا رفته ام و دستانم را باز بگذاريد تا همگان بدانند با دست خالي از دنيا رفته م و چشمانم را باز بگذاريد تا همگان بدانند چشم انتظار از دنيا رفته ام و موهايم را پريشان کنيد تا همگان بدانند پريشان از دنيا رفته ام...!

اگر باران بودم ،آنقدر مي باريدم تا غبار غم از دلت بردارم اگر اشك بودم ، مثل باران بهاري به پايت مي گريستم اگر گل بودم شاخه ايي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميكردم اگر عشق بودم ،‌آهنگ دوست داشتن را برايت مي نواختم ولي ولي ولي افسوس كه نه بارانم ،‌نه اشك ،‌نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم ؛ دوستت دارم

دوست، فردي هست که آهنگ قلبت رو مي دونه و مي تونه وقتي تو کلمات رو فراموش مي کني اونا رو واسه ات بخونه

 وقتي که دست عزيزت يه نوازشگرخوبه وقتي که طلوع چشمات دشمن هرچي غروبه وقتي سايه اسمت روي لبهام خونه داره وقتي که زخم نفسهام بي تو مرهمي نداره توبگوغيرتوکسي هست منو تنها نذاره؟ کسي هست که اگه رفتي واسه من بشه ستاره

ای عشق، شکسته ایم، مشکن ما را

اینگونه به خاک ره میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم

ای دوست مبین به چشم دشمن ما را

*****

گر چه با یادش، همه شب، تا سحر گاهان نیلی فام،

بیدارم؛

گاهگاهی نیز،

وقتی چشم بر هم می گذارم،

خواب های روشنی دارم،

عین هشیاری !

آنچنان روشن که من در خواب،

دم به دم با خویش می گویم که :

بیداری ست ، بیداری ست، بیداری !

***

اینک، اما در سحر گاهی، چنین از روشنی سرشار،

پیش چشم این همه بیدار،

آیا خواب می بینم ؟

این منم، همراه او ؟

بازو به بازو،

مست مست از عشق، از امید ؟

روی راهی تار و پودش نور،

از این سوی دریا، رفته تا دروازه خورشید ؟

***

ای زمان، ای آسمان، ای کوه، ای دریا !

خواب یا بیدار،

جاودانی باد این رؤیای رنگینم !

*****

خروش و خشم توفان است و، دریا،

به هم می کوبد امواج رها را .

دلی از سنگ می خواهد، نشستن،

تماشای هلاک موج ها را!

شب ها که دریا، می کوفت سر را

بر سنگ ساحل، چون سوگواران؛

***

شب ها که می خواند، آن مرغ دلتنگ،

تنهاتر از ماه، بر شاخساران؛

***

شب ها که می ریخت، خون شقایق،

از خنجر ماه، بر سبزه زاران؛

***

شب ها که می سوخت، چون اخگر سرخ

در پای آتش، دل های یاران؛

***

شب ها که بودیم، در غربت دشت

بوی سحر را، چشم انتظاران؛

***

شب ها که غمناک، با آتش دل،

ره می سپردیم، در زیر باران؛

غمگین تر از ما، هرگز نمی دید

چشم ستاره، در روزگاران !

***

ای صبح روشن ! چشم و دل من

روی خوشت را آئینه داران !

بازآ که پر کرد، چون خنده تو

آفاق شب را، بانگ سواران !

کاش بودی تا دلم تنها نبود

منتظر در فکر فردا ها نبود

کاش بودی تا که ياد پنجره

در فراق عشق تو تنها نبود

 يادمان باشد از امروز خطای نکنيم

گرچه در خود شکنيم هيچ صدايی نکنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سروپايی نکنيم

 فرشتگان روزي از خدا پرسيدند : بار خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

پا گذاشتی تو قلبم با دو تا چشم عسلی عسلی

نفهمیدم چه جوری عاشقت شدم الکی الکی

                                                         قاصدک صداقت ،  فدای سادگیتم

                                                         خدای من تو هستی ، هلاک بندگیتم

عاشق خنده هاتم ، دیوونه نگاتم

صدا بزن اسممو هوا خواه صداتم

                                                        با تو می شه بهار شد عاشق روزگار شد

                                                        زمستونو طلاق داد با گلها هم دیار شد

شعر  ِ رهایی سرود به فکر آزادی بود

در سفر ِ درک ِ تو منتظر ِ بادی بود

                                                       تو قبله گاه خورشید ، ساکن شهر امید

                                                       با نفس تو رقصید ، برگ درخت ِ بید

وقتی بیای کنارم  ،  مقدسی نگارم

آرزومه تو باشی هم همسرم ، هم یارم

                                                         سادات ِ من تو هستی زاده ی آسمونها

                                                         فرشته ی خدایی ، ملکه ی مهربونها

سادات ِ من پایان شب ِ تار من ... کاش می دونستی بی تو سیاه روزگار ِ من...

 

ساداتِ من پایان شب ِ تار من ... کاش می دونستی بی تو سیاه روزگار ِ من...

 

سادات من همونی که یه روز میاد باهاش بهار ِ من ...

 

 

با اومدنش تموم میشه انتظار ِ من ...                   کاش زودتر بیاد کنار ِ من ...

 

 

ِ

کفتر عشق رو پر دادیم

                               به هم دیگه از غصه ها خبر دادیم

                                                                            زندگی رو هدر دادیم

خونه ی غم رو ساختیم

                                     شبا کنار ابرها

                                                              ستاره هامونو باختیم

کاشکی می شد گذر کرد

                                از عشق تو حذر کرد

                                                             به آسمون سفر کرد

به غربت ستاره                            به ابرهای تیکه پاره

                کاشکی می شد نظر کرد

وقتی می شم به چشمهای تو خیره

                                             زمان برام می میره

دلم پیش چشات اسیر ِ

                            حسی که در نگاته

                                                     یه حس ِ بی نظیر ِ

پشت سکوت ستاره یه راز ِ

                                         عزیز ِ نازنینم

                                     به عشق تو نوشتم

                                                               این شعرم یه نیاز ِ 

 به تمنای تو ماندم

                        در این دنیای پاییزی

                                                   به عشق ِ تو می نویسم

                                                                                  تو که از شکوفه لبریزی

کاش مي شد.........

از لب بام پريد...

نه به پايين و سقوط....

به بلنداي آسمان آبي  و صعود....

به فراز خواسته ي دل....

که چقدر بي پرواست...

کاش مي شد کرد پرواز ...

تا کجا؟؟ اين دل  طاقت رفتن دارد؟؟

يک هم پرواز... که هميشه با تو باشد در دل اين آسمان...

که اگر بادي...طوفاني بود....

کمکت باشد و یاري بدهد.....

کاش مي شد  از لب بام پريد...

چک چک شیر دم حوض ،
     می شمارد قدم آخر این برهه زمان
               عکس مواج تو در آب به هم می زندم

واقعا زیباست اما من یک جور می خوانم و جور دیگر می فهمم:

چک چک لب و لوچه ات

          کنارحوض وقتی که من آلوچه می خورم

                     می خندم و می خوانم:

ما در آیینه عکس رخ یار دیده ایم.

لب بام

ساعت مرگ دگر نبض ندارد!
    می سپارد لب احساس فروخفتۀ من
                  جان پر نظم ، ولی زنگ زده

می شمارم لب بام،
     سنگهای سر پرچین حیاط

من دگر شعر ندارم ؛
      آیه ها خفته درون نفسم .
             من دگر نبض ندارم ،

دل به یک وعده سپرده است وجودم
             بوسه در بستر مرگ
                        از لب دیو سیاهی انبوه

راستی !
       چقدر باغچه از این لب بام
                  به گلستان سپیدی تشبیه
شاخه ها گر چه دگر خشک شدند
           لیک از این لب بام
به علفزار نگاهت مرطوب

من از این خواب نخواهم برخاست

چک چک شیر دم حوض ،
     می شمارد قدم آخر این برهه زمان
               عکس مواج تو در آب به هم می زندم

او دگر باز نخواهد آمد
       از دیار خشن خاطره ام

گامی به جلو آمده ام ؛
       نزدیک تر شد به من اینک لب بام ،
                    قدمی تا مرگم ،
                               سایه ام بی رنگ است .

راه بس هموار و دلم بی پرواست
             تا تو را در آغوش
                        باز گیرم ای مرگ

من از آن وقت که او رفت ،
          روز ، هر روز تو را می دیدم
دگر از مرگ هراسم رفته است
            لب این بام فراهم مانده
                                 بستر خواب
چه خوابی سنگین !
       که تو همبستر این بیماری

من تو را می خوانم در سقوطی مطلوب
                                     و خداحافظ باد
                                                همۀ تنهایی

بهترينم ....

چشمهايم را می بندم ...

به ياد آخرين بوسه ...

 در نزديکی يک روز بارانی !

 يادت هست ؟

می خواستی دلتنگی آسمان را با خود ببری ؟

ولی افسوس طاقت سنگينی ابرها را نداشتی ...

همه را به من دادی و رفتی و دلتنگی خودت هم ...

حالا اينجا ايستاده ام ...

خيلی دورتر از باران ...

و به ياد آن روز اشک می ريزم ...

شايد از دلتنگی آسمان و خودم کم شود ...

تا شايد تو برگردی ...

اينم يكی ديگه است از حس های قشنگ نازنين من ...خوب من

نازنينی كه عزيز منه

دلم برات تنگ شده...

دوست دارم حرف بزنم اما با چه کسی ؟؟؟

یادته ميگفتي چرا غمگينی ؟

چرا غمگين مينويسي؟

چرا چشات غم دارن؟

ميدوني چيه؟

آدما با حرفاشون با کاراشون با رفتارشون غم رو هديه ميدن به من...خيلي راحت .

تو خيلي وقته که ديگه به من جواب نميدي...خيلي راحت.

مهربـــانم ....

مي بيني سكوتم را!

مي بيني درماندگي ام را؟!

مي بيني نداشتنت چه بر سر فرياد خاموشم آورده است؟!

مي بيني ديگر رؤياي داشتنت هم نمي تواند تن لرزه هاي شبانه ام را آرام كند؟!

مي بيني هق هق ِ نگاهم چه سرد بر ديوارهء هميشه جاودانهء نبودنت مشت مي زند؟!

مي بيني؟!...

ديگر شانه هايم تاب تحمل خستگي هايم را ندارد.

ديگر حتي حسرت باران هم نمي تواند حسرت نداشتن تو را كم كند.

ديگر آنقدر بغضم سنگين شده است كه توان گريستنم نيست.

مي بيني دستهايم سرد تر از هر زماني عكس ِ نداشته ات را مسح مي كند؟!

مي بيني؟!...

هنوز هم گمان مي كنم پائيز است و قرار است تو بيايي...

بهار هم نتوانست براي من پاييز را به پايان برساند...

مي بيني؟!... تقويم من تنها يك فصل دارد!!!

به ديوارها بنگر...

مي بيني ديوار هاي اتاق پر از خط هاي گذر زمان ست؟!

ديگر ديوارها جايي ندارند كه من خط نشان نيامدنت را بر پيكرشان نقش كنم!

مي دانم نازنين خاطري ندارد تا خيالت را از سفر پاك كند،

لااقل به هواي ديوار ها باز گرد!!!

و اين يكی هم آخرين نوشته ای بود از نازنين من ...

از گل خوشبو من ....

كه اميدوارم هر چه زودتر عزيز از دست رفتش برگرده ...

به اميد اون روز

بازگشتم سوي اين خلوتگه پنهان

بازگشتم سوي تو اي دوست...

... اي غمخوار...

اي همصحبت شبهاي تنهايي...

بازگشتم تا دوباره از غم نامردميها 

قصه ها گويم برايت

افسانهِ غمگين دلِ... افسرده حالِ .... مو پريشان

بازگشته تا دوباره در پناه دستهاي مهربانت

 گوش بسپار....

 ............

عشق سادگيم را به بازي گرفت عشق وجودم را كه از جنس بلور بود به قايقي مبدل ساخت كه در اقيانوس چشمانت گم شدم و به وسعت و بزرگي ديدگانت پي بردم زماني كه چشمانت را براي اولين بار ديدم هنوز نمي دانستم كه چشمانت اينقدر عميق و پهناور است ولي وقتي كه با قايق بلوريم در اقيانوس چشمانت غرق شدم هيچ كس به كمكم نيامد وقتي طلب كمك خواستم تو به من گفتي اين همان راهي است كه عشق براي قلبهاي تير خورده مي كشد و اگر فريب ديدگان جادويي عشق را نخوري هيچ گاه گرفتار اين دام نمي شوي.

 و زماني كه صداي قشنگت برايم غمناكترين ترانه را زمزمه كرد سوار بر بال ارزوها به دوردستها سفر كردم روي ابرها به طنين خوش اهنگ صدايت گوش سپردم ولي نمي دانستم زماني كه بگويي خداحافظ بالهاي خيالم مي شكند و به عمق توهمات سقوط مي كنم و تمام ارزوهايم به خيالي بيش نمي ماند.

 زماني كه دستان پر مهرت را لمس كردم لحظه اي دستانم را بر روي گلبرگ گلي زيبا حس كردم كه لطافت و نرمي اش دستانم را نوازش مي داد زماني كه دستانم را به نشانه خداحافظي فشردي خاري از ساقه گل به دستم فرو رفت و وجودم را اتش زد عشق را نفرين كردم و خود را براي انتقام از سرنوشت اماده ساختم و كاخي از غرور افكندم تا هيچ كس نتواند با نگاهي اسان و ساده كاخ مرا ویران کند. 

اری هنگامی که الفبای زندگی را دریافتم هنگامی که از جاده ای طولانی به خانه ای سر شار از سکوت وتنهایی رسیدم ان هنگام بود که معنای لطیف زندگی را فهمیدم از لحظه لحظه های ان دیواری از استقامت ساختم و به ان تکیه دادم دیواری را ساختم تا هیچ وقت با یک وزش روزگار دنیایش به هم نریزد.

اری از واژه هایم زیبایی زندگی را اموختم.

هر روز از فرط خستگی به گوشه ای پناه می برم و می نگرم به حالم به روزم به گذشته تلخم این روزها را بهانه کرده و می خواهم از چشمانم اشک ببارد.

 خداوندا تنها تو هستی که گوشی شنوا برای ناله هایم داری و دستی بخشنده برای نیازهایم.

دلواپس رفته ها نباش

که از انچه مانده هنوز می شود کلبه ای ساخت بی دیوار

هر چند من و تو شاید تا هیچ کجای بودنمان

شب نشین شعر و نان شراب زده ی این کلبه نباشیم

اما خیال دغدغه های گاه و بیگاهمان راحت

که فردا سهم قصه های شیرین و غصه های تلخ ترانه ی ما

تعبیر دلشوره های بی دلیل دیگران خواهد بود.

هر چه از الفبای تو حرف بر می دارم تا تمام شوی انگار بی محاباتر از همیشه لابه لای این همه خطوط مبهم و واژه ندیده دوباره از سر سطر اغاز می شوی با این همه هنوز هم به تقدس تند یک حس عاشقانه مثل همیشه دوستت دارم اما باور کن نمی دانم به کجای این قصه باید عادت کنم وقتی تو عاقبت می روی و من دوباره در هیچ گم می شوم.

نيمه شب گهواره ها آرام مي جنبند
 بي خبر از كوچ درد آلود انسانها
باز هم دستي مرا چون زورقي لرزان
مي كشد پاروزنان در كام طوفانها
چهره هايي در نگاهم سخت بيگانه
خانه هايي بر فرازش اشك اختر ها
وحشت زندان و برق حلقه زنجير
داستانهايي ز لطف ايزد يكتا
سينه سرد زمين و لكه هاي گور
هر سلامي سايه تاريك بدرودي
دستهايي خالي و در آسماني دور
زردي خورشيد بيمار تب آلودي
جستجويي بي سرانجام و تلاشي گنگ
 جاده اي ظلماني و پائي به ره خسته
نه نشان آتشي بر قله هاي طور
نه جوابي از وراي اين در بسته
مي نشينم خيره در چشمان تاريكي
مي شود يك دم از اين قالب جدا باشم
همچو فريادي بپيچم در دل دنيا
 چند روزي هم من عاصي خدا باشم
گر خدا بودم خدايا زين خداوندي
كي دگر تنها مرا نامي به دنيا بود
من به اين تخت مرصع پشت مي كردم
بارگاهم خلوت خاموش دلها بود
گر خدا بودم خدايا لحظه اي از خويش
مي گسستم مي گسستم دور مي رفتم
روي ويران جاده هاي اين جهان پير
بي ردا و بي عصاي نور مي رفتم
وحشت از من سايه در دلها نمي افكند
عاصيان را وعده دوزخ نمي دادم
يا ره باغ ارم كوتاه مي كردم
يا در اين دنيا بهشتي تازه ميزادم
گر خدا بودم دگر اين شعله عصيان
كي مرا تنها سراپاي مرا مي سوخت
ناگه از زندان جسمم سر برون مي كرد
پيشتر مي رفت و دنياي مرا مي سوخت
سينه ها را قدرت فرياد مي دادم
خود درون سينه ها فرياد مي كردم
 هستي من گسترش مي يافت در هستي
شرمگين هر گه خدايي ياد مي كردم
مشتهايم اين دو مشت سخت بي آرام
كي دگر بيهوده بر ديوارها مي خورد
آن چنان مي كوفتم بر فرق دنيا مشت
تا كه هستي در تن ديوارها مي مرد
خانه مي كردم ميان مردم خاكي
خود به آنها راز خود را باز مي خواندم
مينشستم با گروه باده پيمايان
شب ميان كوچه ها آواز مي خواندم
شمع مي در خلوتم تا صبحدم مي سوخت
مست از او در كارها تدبير مي كردم
مي دريدم جامه پرهيز را بر تن
خود درون جام مي تطهير مي كردم
من رها مي كردم اين خلق پريشان را
تا دمي از وحشت دوزخ بياسايند
جرعه اي از باده هستي بياشامند
خويش را با زينت مستي بيارايند
من نواي چنگ بودم در شبستانها
من شرار عشق بودم سينه ها جايم
مسجد و ميخانه اين دير ويرانه
پر خروش از ضربه هاي روشن پايم
من پيام وصل بودم در نگاهي شوخ
من سلام مهر بودم بر لبان جام
من شراب بوسه بودم در شب مستي
من سراپا عشق بودم كام بودم كام
مي نهادم گاهگاهي در سراي خويش
گوش بر فرياد خلق بي نواي خويش
تا ببينم درد هاشان را دوايي هست
يا چه مي خواهند آنها از خداي خويش
گر خدا بودم در سولم نام پاكم بود
اين جلال از جامه هاي چاك چاكم بود
عشق شمشير من و مستي كتاب من
باده خاكم بود آري باده خاكم بود
اي دريغا لحظه اي آمد كه لبهايم
سخت خاموشند و بر آنها كلامي نيست
خواهمت بدرود گويم تا زماني دور
زانكه ديگر با توام شوق سلامي نيست
زانكه نازيبد زبون را اين خداييها
من كجا وزين تن خاكي جداييها
 من كجا و از جهان اين قتلگاه شوم
ناگهان پرواز كردن ها رهايي ها
مي نشينم خيره در چشمان تاريكي
شب فرو مي ريزد از روزن به بالينم
آه حتي در پس ديوارهاي عرش
هيچ جز ظلمت نمي بينم نمي بينم
اي خدا اي خنده مرموز مرگ آلود
با تو بيگانه ست دردا ‚ ناله هاي من
من ترا كافر ترا منكر ترا عاصي
كوري چشم تو  ‚ اين شيطان خداي من

پشت ديوار لحظه ها هميشه كسي مي نالد
چه كسي او؟
زني است در دوردست هاي دور
زني شبيه مادرم
زني با لباس سياه
كه بر رويشان
شكوفه هاي سفيد كوچك نشسته است
رفتم و وارت ديدم چل ورات
چل وار كهنت وبردس بهارت
پشت ديوار لحظه ها هميشه كسي مي نالد
و اين بار زني بهياد سالهاي دور
سالهي گمم
سالهايي كه در كدورت گذشت
پير و فراموش گشته اند
مي نالد كودكي اش را
ديروز را
ديروز در غبار را
او كوچك بود و شاد
با پيراهني به رنگ گلهاي وحشي
سبز و سرخ
و همراه او مادرش
زني با لباس هاي سياه كه بر رويشان شكوفه هاي سفيد كوچك نشسته
بود
زير همين بلوط پير
باد زورش به پر عقاب نمي رسيد
ياد مي آورد افسانه هاي مادرش را
مادر
اين همه درخت از كجا آمده اند ؟
هر درخت اين كوهسار
حكايتي است دخترم
پس راست مي گفت مادرم
زنان تاوه در جنگل مي ميرند
در لحظه هاي كوه
و سالهاي بعد
دختران تاوه با لباس هاي سياه كه بر رويشان شكوفه هاي سفيد نشسته
است آنها را در آوازهاشان مي خوانند
هر دختري مادرش را
رفتم و وارت ديدم چل وارت
چل وار كهنت وبردس نهارت
خرابي اجاق ها را ديدم در خرابي خانه ها
و ديدم سنگ هاي دست چين تو را
در خرابي كهنه تري
پشت ديوار لحظه ها هميشه كسي مي نالد
و اين بار دختري به ياد مادرش

امیدوارم دوستان گرامی از وبلاگمن راضی شده باشید.........

خیلی خیلی ممنونم از دوستان عزیزم منصوره خانم ....آقا محمد......آرزو خانم....آفا مسعود و بیتا خانمو خیلی از دوستان دیگر که با من همکاری کردند........و در آخر از عشق خودم (س.ا) خانم ممنونم که به من دلگرمی میده

نو بهار است

ولی غمگینم

همه جا بوی تو را می شنوم

ای دریغا ! ، افسوس !

دیدنت امر محال ....

هر کجا هستی باش

عشق تقدیم تو باد

تو تکرار نخواهی شد
انتظار بیهودست
انتظار سنگی ست
برای توازن حیات
و سرنوشت ما چنین بوده است
......
ببین که چگونه تقدیر
خودش را بخواب خواهد زد
تا عادت کنیم به فاصله ها
وبدانیم خورشید بی ما طلوع خواهد کرد
وما در لابلای خاطره ها خواهیم پوسید
.......
افسوس که قانون سرنوشت
تسلیم ما نشد
وما پنهان شدیم از چشمهای روز و شب
تنها در لفافه های عاشقانه ی خویش
حیات داشتیم
و شوق ترنم صدایمان
لبریز شاعرانه بود
برای دوباره بودن
..........
اما تو
تکرار نخواهی شد
زیرا تو برای ابدیت آمده بودی
از عبورهای رنگی
برای معنا شدن در خویش
ناب و بی همتا
ماندی و خواهی ماند
و من هرگز ماءیوس نیستم از این عشق
که اینجا
در خاکی دیگر
در هر فصلی که بی تو خواهم داشت
تصویری از تو خواهم بود تا ابد.

پشت آبی ها
چشمه ایی هست زلال
که در آن عشق به اندازه ی دریا آبیست
ودرآن جوشش هستی پیداست
وگلی شهرت زیبایی خود را به زمین می بخشد
 
 
پشت آبی ها 
قصه ای هست عظیم
که به حجم همه اندیشه ی ما جا دارد
ودرآن لبخندیست
که به شیرینی خود می بالد
و نگاهی که به اندازه ی مفهوم سخن جان دارد
 
 
پشت آبی ها
خانه ای نیست که به فانوس شب آذین باشد
که در آن شعله ای لرزان چراغی باشد
که به هر سوزش باد می لرزد
ودرآن روی هر حجم تهی
روی دیوار سیاه سایه ها می ترسند
 
 
پشت آبی ها
خانه ایی نیست
که دلی بی خبراز یک دل دیگر باشد
و کسی نیست که به تنهایی خود اندیشه کند
وکسی نیست که خبردار نباشد از عشق
و نداند که درآن کوچه به گلها چه گذشت
ونپرسد که خورشید به میهمانی کیست
ودلی نیست که خالی شود از رنگ امید
ونگاهی که بیمار شود از غصه ی مرگ
 
 
پشت آبی ها
آدمی نیست که بیگانه شود با همه چیز
و کسی نیست که به لبخند کسی پشت کند
و وفا در تپش هستی رگها جاریست
و همه می دانند
که مقدس خداست

نزدیک می شوی به من

فرسنگها درمن فرو می روی    

در من خانه می کنی

در من حضور می یابی

لحظه به لحظه

هرجا و هر کجا

توی انگشتهایم جاری می شوی

سطرسطرخاطراتم را می نگاری

روی لبم می نشینی

خنده می شوی

حرف می شوی

دلم که می گیرد

ازچشمهایم می باری

ای که دیدنت را یکبار

تنها وقت رفتنت دیده ام

کیستی؟

      کیستی تو ؟

کیستی تو که این همه

در من می تابی

بی آنکه کاسته شوی

 بی آنکه غروب کرده باشی

 کیستی؟

کیستی تو که این همه

سزاوار حرفهای عاشقانه ای

کیستی تو که دیدنت زندگی

رفتنت مرگ است

در من بمان

از هنوز تا همیشه

دلتنگی هایم 

بیش از ستاره ها یند

  به عدد بزرگی تو

 انگشتهایم

برای شمردن خوبی ها

  کم می آیند

وقتی تو

 سرآغاز شمردن باشی

نامت را نه بر دفتر

که بر دل نگاشته ام

تا مباد

بادی ، آبی ، آتشی

     پاکش کند

بیش از آنی

که با مردن کاسته شوی

با رفتن فراموش ....

سفارش می کنم

آنگاه که دستانم را

خاکها پاسبانی می کنند

     دلتنگی هایم را

   برایت پست کنند

  به آدرسی که همه می دانند :

             http://peymansadat.blogfa.com

من به آخرین سطر نانوشته هايم می اندیشم

 الفبای تو حرف برمی دارم تا تمام شوی 

   لابه لای این همه خطوط  مبهم و واژه ندیده دوباره از سر سطر آغاز می شوی!

  با این همه هنوز هم به تقدس تند یک حس عاشقانه مثل همیشه دوستت دارم

   اما باور کن نمی دانم به کجای این قصه باید عادت
کنم
  
  وقتی تو عاقبت می روی و من دوباره در هيچ گم می شوم
  

  سرما از تلاقی گیج زمین و زمان خط  می خورد و این قصه
 
  دوباره از نو با سلام آشنای بهار تا به تا می شود!

سکوتت را ، سکوتت را نمی فهمم

از اینکه روز اول

گفته بودی دوستت دارم

و حالا بی خبر رفتی

من آری

        حس و حالت را نمی فهمم

تو را همچون خدایان می پرستیدم

و اینکه گفته ای از پا فتادی

        روزگارت را نمی فهمم

و روزی ، روزگاری

شاد بودی

سر خوش و خندان

و اینک خسته و تنها

            دلیل گریه هایت را نمی فهمم

و من با آنکه می دانم

تو هر گز بر نمی گردی

بگویی دوستت دارم

ولی دلخوش به این هستم که خوشبختی

یکی چون من نصیبت نیست

            دریغا گفتنت را ، حرفهایت را نمی فهمم

نگفتم تا ابد باید بمانی پیش من ،اما

             دلیل رفتن این بی صدایت را نمی فهمم

به آتش می کشی کاشانه اندیشه هایم

و اینکه ساکتی

           صبرو قرارت را نمی فهمم

تو مستی ، عاشقی

دیوانه ای ، دائم خرابی؟

و اینکه باهمه خوبی و با من بد

                       دگر حرف حسابت را نمی فهمم

باز هم مثل همیشه با همه گلایه هایی که از تو دارم می گویم :  ......

نه وقتی اومدی کسی فهمید و نه وفتی رفتی !

نمی دونی توی دلم چه غوغایی به پا شد.

هم وقت اومدنت و هم ...

رفتی یا بهتر بگم رفتم

آره رفتم به احترام تو

به خاطر تو

هرچند نخوندی

شایدم خوندی و واست ....

كاش مي شد ببينم تو سرت چي ميگذره...كاش ميشد تو دلت رو ببينم...كاش ميشد راحت حرفاتو باور كنم...بهتره بگم...كاش بازم باهام حرف ميزدي...كاش روراست حرفات رو ميزدي حتي اگه تلخ بود...كاش فقط به اندازه سهم خودت تصميم ميگرفتي...اما تو عادت داري كه جاي هردومون تصميم بگيري...و من از همه اينها خسته هستم...اما بازهم ميمونم...ميشينم دلخوش اينكه يه جا يه روز بتونم منم حرف بزنم گوش ميكنم...فقط گوش ميكنم...تنها آرزوم اينه كه بدونم تو سرت چي ميگذره...اينو بدون هميشه هم سكوت به معني رضايت نيست...گاهي سكوت به معني فراموشي يا بي عشقي نيست...گاهي سكوت يعني فرو خوردن يه درد كه نميخوام تو رو توي اون شريك كنم...آخه منم حق دارم يه چيزي براي خودم داشته باشم...دور از چشم تو...و من چيزي جز درد حسرت ندارم...ديگه اينو به تو نميدم...ما ل خودمه...

يک کلمه کوچولوی سه حرفی که همه دنيا رو آواره کرده...هر تعريفی هم که ازش بدی فرقی نميکنه بيچاره ات ميکنه....عشق

اما کسی رو نديدم که ازش گريزون باشه...چون گل آدمی رو با عشق سرشتند...

فقط ای کاش کمی آسون تر بود...

دیگر به خلوت لحظه‌هایم عاشقانه قدم نمی‌گذاری،
دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمی‌بینمت.
سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام .
من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبوررانه گذرنده ای؟!
من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید ....
دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است.
و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند .
و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم
نگاهت را جادویی می کنم که شاید با دیدن تصویر چشمهایت جادو شوی .
تا به حال نوشته بودم ؟
به گمانم نه !
پس اینبار برایت می نویسم که :
دست نوشته هایت سر خوشی را به قلبم هدیه می کنند .
می‌خواهمت هنوز ؟؟؟
گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند
اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند.
می‌خوانمت هنوز ، حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند.
هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه‌هایم بشوید.
و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردند کافی است.
به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که :
دلتنگت شده ام به همین سادگی .

یادم هست یادت نیست
روز پاییزی میلاد تو در یادم هست
روز خاکستری سرد سفر یادت نیست
ناله ی ناخوش از شاخه جدا ماندن من
در شب آخر پرواز خطر یادت نیست
تلخی فاصله ها نیز به یادت ماندم
نیزه بر باد نشستس رو سپر یادت نیست
عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید
کوزه ای دادمت ای تشنه مگر یادت نیست
تو که خود سوزی هر شب پره را می دانی
باورم نیست که مرگ بالو پر یادت نیست
خواب روزانه اگر در خور تعبیر نبود
پس چرا گشت شبانه در به در یادت نیست
من به خط و خبری از تو قناعت کردم
قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست
یادم هست یادت نیست
  

اي عشق، شكسته ايم، مشكن ما را

اينگونه به خاك ره ميفكن ما را

ما در تو به چشم دوستي مي بينيم

اي دوست مبين به چشم دشمن ما را

شب
آن لحظه که تو ناخن چشمت تیز کردی و فرو کردی به قلبم
عشق خودرا
هیچ کس دستم نمی دید
که ناخن بر دل دیوار مرگم می کشیدم
پنجره بستی و تا بدرود فردا
از نگاهم قطره قطره لیز خوردی
تا سحر یک شب طولانی شدی
تا که تاریکی به من فرصت دهد
بادو خط آن سوی دیوار فراموشت کنم
اما ندانستی که من
خنجر کشیدم روی قلبم
مردم وتا به ابد یک شب طولانی شدم

به دیدارم بیا هر شب
در این تنهاترین ، تنها و تاریک خرا مانند
دلم تنگ است
بیا ای روشن ، ای روشن تر از لبخند
شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها
بیا ای مهربان با من
بیا ای یاد مهتابی

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.
  

من به درماندگي صخره و سنگ
من به آوارگي ابر ونسيم
من به سرگشتگي ‌آهوي دشت
من به تنهايي خود مي مانم
من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي
گيسوان تو به يادم مي آيد
من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي
شعر چشمان تو را مي خوانم
چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترين راز وجود
برگ بيد است كه با زمزمه جاري باد
تن به وارستن عمر ابدي مي سپرد

رفته است عمر گران
ريخته اي برگ در خزان
پر كشيدي بر گمان
ديده اي هيچ در كران

ديده اي پيموده راه
رفته اي بيهوده راه

گفته اي آه هنوز
مانده است راه به روز
تا گرفتي به سوز
هر سوي و نفوذ
هر كويي نشد ...
آنچه خواستي هنوز

ناگه ...
بر افروختي شعله اي
بر گرفتي چاره اي
مانده است راه به جاه
بوده اي در حاله اي

سر برون كردي ز چاه
مانده است راه به جاه
تا شوي پاك چو ماه
پر دهي دل به راه

سوخته اي همچو شمع
داده اي بست به صمع
داده اي دل به راه ...
كنده اي دل ز جمع

آنوقت ...
داده اي بال به راس
داده اي حال به نفس
چو شكستي قفس
دادهاي دل به كس

رفتن عمر گران
سوي اوست ارزان
پرده بركش ديده را ...
دل بيند رحمان .

• زن مدل هارد ديسک: همه چي يادش مي‌مونه، تا ابد!

• زن مدل رم (RAM): از دل برود هر آن که از ديده برفت!

• زن مدل ويندوز: همه مي‌دونن که هيچ کاري رو درست انجام نمي‌ده، ولي کسي نمي‌تونه بدون اون سر کنه!

• زن مدل اکسل: مي‌گن خيلي هنرها داره ولي شما فقط براي چهار نياز اصلي‌تون ازش استفاده مي‌کنين!

• زن مدل اسکرين سيور: به هيچ دردي نمي‌خوره ولي حداقل حوصله آدم باهاش سر نمي‌ره!

• زن مدل سِروِر (Server): هر وقت لازمش دارين مشغوله!

• زن مدل مولتي‌مديا: کاري مي‌کنه که چيزهاي وحشتناک هم خوشگل بشن!

• زن مدل سي‌دي درايو: هي تندتر و تندتر مي‌شه!

• زن مدل ئي‌ميل: از هر ده‌تا چيزي که مي‌گه، هشت‌تاش بي‌خوده!

• زن مدل ويروس: به نام «عيال» هم معروفه. وقتي که انتظارش رو ندارين، از راه مي‌رسه، خودش رو نصب مي‌کنه و از همه منابعتون استفاده مي‌کنه. اگر سعي کنين پاکش کنين، يک چيزي رو از دست مي‌دين، اگه هم سعي نکنين پاکش کنين، دار و ندارتون رو از دست مي‌دين!

زيبايي دنيا را تنها آن لحظه كه به چشمان تو نگريستم دريافتم
و از آن پس هيچ لحظه اي از عمرم بدون انديشه تو سپري نشد
اگر عمر من تنها يك شب باشد آرزو دارم همان يك شب را با تو بگذرانم
چراكه محبوبم اين دتيا تنها هنگامي زيباست كه در كنار تو باشم
عشق من تمناي زندگي با تورا دردل دارم
ودوست دارم هر شب در عشق تو صبح گردد
من دلبسته عشق تو شدم وديدي كه به عشقت پاسخ دادم
تو اجازه دادي كه عشقت را در دل احساس كنم
پس با قلبم تورا صدا ميزنم

يک نکته:

حرکت و جهت آب رودخانه تصویر زمان است. همه وهم و خیال. از بالا که بنگری نه حرکتی است نه رسیدنی. پایین که باشیم قطره ای هستیم در حرکتی در مجرای زمان . قطره پهلویی را که می بینیم چنانچه در کنارمان بماند، چنانچه دستمان را بگیرد، عاشق می شویم و می خواهیم تا انتها تا دریا همراه خود ببریم. اما تخته سنگی که می آید جدا می شویم و هر یک به تنهایی ادامه می دهیم....

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيباترين

قلب را در تمام آن منطقه دارد. جمعيت زيادي جمع شدند. قلب او كاملاً

سالم بود و هيچ خدشه اي بر آن وارد نشده بود. پس همه تصديق كردند

 كه قلب او به راستي زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده اند. مرد

جوان، در كمال افتخار، با صدايي بلندتر به تعريف از قلب خود پرداخت.

ناگهان پيرمردي جلو جمعيت آمد و گفت:اما قلب تو به زيبايي قلب من

نيست؟ مرد جوان و بقيه جمعيت به قلب پيرمرد نگاه كردند. قلب او با

قدرت تمام مي تپيد، اما پر از زخم بود. قسمتهايي از قلب او برداشته

شده و تكه هايي جايگزين آنها شده بود؛ اما آنها به درستي جاهاي

خالي را پر نكرده بودند و گوشه هايي دندانه دندانه در قلب او ديده مي

شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجودداشت كه هيچ تكه اي آنها

 را پر نكرده بود. مردم با نگاهي خيره به او مي نگريستند و با خود فكر

مي كردند كه اين پيرمرد چطور ادعا مي كند كه قلب زيباتري دارد. مرد

جوان به قلب پيرمرد اشاره كرد و خنديد و گفت:?تو حتماً شوخي مي

كني....قلبت را با قلب من مقايسه كن. قلب تو، تنها مشتي زخم و

خراش و بريدگي است.؟ پيرمرد گفت:?درست است، قلب تو سالم به

نظر مي رسد، اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمي كنم. مي

هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده ام؛ من

بخشي از قلبم را جدا كرده ام و به او بخشيده ام. گاهي او هم بخشي

 از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه بخشيده شده قرار

داده ام. اما چون اين دو عين هم نبوده اند، گوشه هايي دندانه دندانه د

ر قلبم دارم كه برايم عزيزند، چرا كه يادآور عشق ميان دو انسان

هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به كساني بخشيده ام. اما آنها

چيزي از قلب خود به من نداده اند. اينها همين شيارهاي عميق

هستند. گرچه دردآورند، اما يادآور عشقي هستند كه داشته ام.

اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارها عميق را با قطعه اي

كه من در انتظارش بوده ام، پر كنند. پس حالا مي بيني كه زيبايي

واقعي چيست؟؟ مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد. در حالي كه اشك

از گونه هايش سرازير مي شد به سمت پيرمرد رفت. از قلب جوان و

سالم خود قطعه اي بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پيرمرد تقديم كرد.

پيرمرد آن را گرفت و در قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي

خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت. مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛

ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود. زيرا كه عشق، از قلب پيرمرد

به قلب او نفوذ كرده بود

تو که منو نمی خواستی چرا پا روی قلبم گذاشتی ظالم؟

آخه چه جور دلت اومد
تنهام بزاري و بري
آخه مگه حرفي زدم
زخم زبوني من زدم
آره همش بهونه بود
مسئله يار ديگه بود
دلت هوايي شده بود
كارم از كار گذشته بود
 برو با يارت عزيزم
 رها كن اين تن من رو
 الهي صد ساله بشه عشق قشنگت عزيزم
اما يك قول به من بده
يارت رو تنها نزاري
كه مثل من اسير بشه
آواره از خونه بشه
 من هم يك قول بهت ميدم
            يه روز فراموشت كنم              
قلبمو سنگيش بكنم    
عشقت رو خاكستر كنم
اگه يك روز خواستي گلم
كسي رو نفرينش كني
بگو كه مثل من بشه    
زجر جدايي بكشه 

آخه چه جور دلت اومد............ 

بوسه باد خزونی با هزار نامهربونی زیر گوش برگ تنها میگه طعمه خزونی

برگ سبز و تر و تازه رنگ سبزشو میبازه

برق بوسه های باد و وحشت روزهای تازه  

در شبی سرد زمستانی ؛ در جنگلی تاریک از دور دستها می آمد صدایی

صدای خش خش برگهای زرد و مرده بر زمین

صدای دادخواست مردی چاک چاک و صد پاره در زیر زمین

و صدای زجه ها و ناله ها و گریه های همسر مردی

آه ای بانوی من ....

   در کدام گردنه تاریخ پس مانده ای ؟

       در منجلاب کدامین سیاست مدار دست و پا میزنی ؟

            چشم نامرد کدامین مرد گونه هایت را خیس کرده ؟

                آری تو خسته ای اما از چه .... از شدت فقر یا ثروت ؟

....

آه   ......... تو با خود چه کردی بانو ؟؟!!!

                 با خود چه کردی ؛ چه کردی ؟؟!!!

دیگر وقت است ترک کنی جسم بی جانت را ....

                              و درک کنی معنای مرگ را .... 

اما بدان با خود بد کردی ؛ بد و بدتر از بد

می روم .....

                   تنهای تنها .....

در شبی تاریک و سرد ...

در خیابانی که تنها صدایش زوزه سگهاست

در تنهایی و تاریکی میترسم ...... خیلی هم میترسم

انگار که عزرائیل مرا میخواند....

درآن سکوت چیزی در سرم می جنبد

چیزی مثل ..................................................

افکارم مخدوش میشود ....

من در چشمانم شیطان را میبینم....

با گوشهایم صدایش را میشنوم.....

و با تمام وجود حضورش را حس میکنم .....

آری من تنهایم اما منزوی نیستم !!!

          این مردمند که مرا ترد میکنند

من تنهایم چون ....................................................................

هر شب با شیطان ملاقات دارم

به صرف یک تکه ترس ....

و یک فنجان مرگ....

در اطاقی که بر سردرش نوشته  Welcom to Hell

سردرگم و بی راه

در حساری از جنس خاک و در مطبخی سرد…

منزلگه من یاد توست

اما غریب و بی کس مانده ام.

در آرامشی وصف ناپذیر در آن مطبخ سرد

ناگهان به در میکوبی و وارد میشوی...

در یک لحظه عشق از گلویم فوران میکند و من به خاک می افتم

سر در گریبان و پریشان میشوم

و نگاهم را در چشمانت مستحکم میبینم

چه باید بگویم ، چه باید بکنم

آرامشم به آتش تبدیل میشود

و مطبخ تنهایی هایم به سوی خرابی میرود...

در نزد من مینشینی و با نگاهی عجیب از من می خواهی تا برایت جرعه ای

مرگ بریزم ، دستانم به لرزه افتاده اند

برمیخیزم و دو استکان از جنس خاک می آورم

مرگ را به تو میدهم و از تو میخواهم تا ساغی من باشی

لبخندی میزنی و مرگ را درون استکان ها روانه میکنی

یکی از استکان ها را برمیداری و به من میدهی

استکان دیگر را که برای خود رییخته بودی

با دستان چپ خود میگیری و به سوی من می آوری

حال وقت آن رسیده مرگ را برای سلامتی هم بنوشیم

. . . همه جا ساکت و بی روح شده

ناگهان صدای برخورد استکان ها همه جا را پر از خاک میکند...

آری ما مرگ را به سلامتی خودمان به سر کشیدیم

سلام...

خانه...                                                                                                                               

بوی غریب تنهایی را احساس میکند

و کوچه ها چنان در سکوت فرو رفته اند

که گویی دیگر شوق زندگی کردن را ندارند...

تنهای تنها...

و تمام دنیا را سکوت در بر گرفته...

صدای گریه اش همه را به فکر فرو برده

و بی صداییش آتش دیگری را بر افروخته است

لحظه ها و ثانیه ها

همه و همه متوقف شده اند .

سکوت...

گویی در حال آمدن است

صدای پاهایش را احساس میکنم

سکوت...

خواسته یا ناخواسته دستان مرا میگیرد و به سوی خود میکشد .

گویی دیگر همه چیز به پایان رسیده...

و تنها مرگ توانست

مرا از تو جدا کند .

نی لبك امشب به فریادم برس  

                                           امشب و فردا شب و شبهای بعد

نی لبك دردم زياد است و غمم    

                                                 قدكوههاـ قد دنيا ـ قد دشت

                      نی لبك عشقم شو و سازی بزن

تا كه چشمانم به دنيا رو كند           

                                                  تا كه دنيا رو به دريا وا كند

                      نی لبك من عاشقم عاشق تريم

عاشق ياس و اقاقی                   

                                                    عاشق گلهای باغ اطلسی

نی لبك تنهای تنها مانده ام     

                                             نی لبك عاشق به فردا مانده ام

نی لبك سازی بزن تو جان من   

                                             ساز عشق ــ ساز درد ــ ساز اه

نی لبك دردم تو دانی   

                                درد هجران ..درد دوري..درد فقدان شقايق

مثل چشمان مسافر رو به جاده

                                مثل ميخكهای تنها-مثل زنبقهای وحشی

          مثل پيچكهای مجنون رو به ديوار سياه  ....عاشقم

عاشق به يك برگ گل سرخ    

                                           يك سپيده يك جهان پز از شقايق

پر دردم مثل شلاق حقايق  

                                       پر فرياد مثل شيدايي درد اور عاشق

پر رفتن . رفتن تلخ غريبانه دوست            

                                      نی لبك هر شب به فریادم برس  ....

سهم من بوسه گل نيست سهم من دخمه خاره سهم من كجا نسيمه سهم من موج و غباره كسي در منه كه غمگينه هميشه دلي كه تنها باشه جز اين نميشه كسي نيست سر روي شونم بذاره شاخه اي گل توي خونم بياره كسي نيست كه بشكنه تنهاييمو پا ميون آشيونم بذاره خيلي تنهام خيلي تنهام چه كنم اي خدا با كوه غمهام چه كنم تكيه كردم تكيه بر عشق با همين دل دل ساده ندونستم تكيه بر عشق تكيه بر بازوي باده                 .... زندگي يه انتظاره ....

آخر اي دوست نخواهي پرسيد كه دل از دوري رويت چه كشيد؟؟؟ سوخت در آتش و خاكستر شد وعده هاي تو به دادش نرسيد داغ ماتم شد و بر سينه نشست اشك حسرت شد و بر خاك چكيد آن همه عهد فراموشت شد؟؟ چشم من روشن روي تو سپيد .... جان به لب آمده در ظلمت غم كي به دادم رسي اي صبح اميد آخر اين عشق مرا خواهد كشت  عاقبت داغ مرا خواهي ديد!!!!

وحشت از عشق که نه،  ترس ما فاصله هاست

وحشت از قصه که نه،  ترس ما خاتمه هاست

ترس بيهوده نداريم صحبت از خاطره هاست

صحبت از کشتن نا خواسته عاطفه هاست

کوله باري است پر از هيچ،  که بر شانه ماست

گله از دست کسي نيست،  مقصر دل ديوونه ماست

درد ما مرگ تفاهم،  غم ما کوچ محبت

غم ما از بي کسي مردنه

                  اينم از عاقبت عشق که تنها شدنه ...

هركه عاشق شد منت از صد يار مي بايد كشيد 

 بحر يك گل منت از صد خار مي بايد كشيد