نمی خوام چشمام رو هم بذارم

فرصت نگاه تو خیلی کمه

عمر من به خواستنت نمی رسه

همین امشب وقت از تو گفتنه

درد هام رو حوصله کن  غزل . غزل

باسه موندن مرگم رو بهونه کن

وقتی شعر هام رو به آتیش می کشی خون بهای این دل دیوونه کن

نمی خوام چشمهام رو رو هم بذارم نکنه اسم تو کم بیارم

آخه نقره داغ روزگارمی

من پاپتی فقط تو رو دارم

کی مثل تو من رو باور می کنه

با من و حق حق دل سر می کنه

باسه جشن همه گریه های من

گل نهاییش رو پر پر می کنه

کی مثل تو من رو باور می کنه

با منه چله نشین سر می کنه

کی مثل تو پای حرفهای می شینه

شعر دیوونگی از بر می کنه

نمی خوام زخم ها رو مرحم بذارم

نکنه پیش چشمات کم بیارم

من یه عمر با غمت زار می زنم

من که از بی تو مردگی ترسی ندارم

نمی خوام چشمام رو رو هم بذارم فرصت نگاه تو خیلی کمه

کاش که دستات به سراغم می یومد

آخه امشب وقت بی تو مردنه

ساده نبود گذشتن از تو برام

ساده نبود گذشتن از تو برام

ساده نبود کوچ تو از لحظه هام

ساده نبود قصه ی بی تو بودن

ساده نبود حق حق شب گریه هام

مهربانی را وقتی فهمیدم که کودکی خواست آی دریا که شوره...

با آبنباتی کوچک که مال خودش بود شیرین کند

ای خدا تو این شبها یه قلب پر از درد دارم که

نمی دونم

چی کار کنم

ای خدا

یا ببرش یا بهش صبر بده

.........................

خدایا

دلم برای خیلی ها تنگ شده

من رو ببر

خدایا دلم برای

عزیزانم

دلم برای مادر بزرگم . دوستم و پدر عزیزم تنگ شده

خدایا طاغت بودن بهم بده

خدایا

عشق ها رو بهم برسون و

خدایا

تو این روزها عشق ها رو بهم برشون

و

عشق ها رو واقعیشون کن

تو مرا ببين
مي خواهم فرو بريزم
مثل قطره اشکي که تو را
و مرا
بي هيچ حرفي
از هم جدا کرد...
مي خواهم گم شوم
يخ ببندم
در زمستان سرد آرزوهايم
مي خواهم حبس شوم، مثل اين نفس
نفسي که در گلويم نبض مرگ را مي کوبد
و در انتظار است
تا با آخرين آه
نام تو را فرياد کند...
مي خواهم دور شوم از خودم
از تو
و هر آنچه که حالا خاطره اي ابدي است
تا مرز نبودن هايم
و تو مرا ببين
که فرو مي ريزم مثل قطره اشکي
که تو را
و مرا
بي هيچ حرفي، از هم جدا کرد

سهم من از شب

                        شاید

                   همان ستاره ای باشد

                                            که همیشه پنهان است

                                                همیشه

                                                همیشه

                                                همیشه

و یا به قول قاصدکها

                          ستاره ی من

                                                همان است

                                                                    که پیدا نیست .

کاش دستانم توان آن را داشت تا غباری را که از رفتنت بر چهره ام نشسته است را پاک کنم اما نه پشیمان میشوم .........

--------------------------------------------------------------------------

زیرا این آخرین و تنها یادگاریت را از دست خواهم داد .....

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد مثل یه بیت ته قافیه ها خواهم مرد تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد گم شدم در قدم دوری چشمان بهار بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

هميشه دوست داشتم ابر باشم.چون ابر انقدر شهامت داره که هر وقت دلش ميگيره جلوي همه گريه کنه

---------------------------------------------------------------------

بی گمان روزی من
به جهان ابدی خواهم رفت
و به آنان که به من میگفتند:
''عشق نایافتنی ست''
با شور و نشاط
خنده ها خواهم کرد...

یه روز وقتی به گل نیلوفر نگاه میکردم...ترس تمام وجودمو پر کرد که شاید منم یه روز مثل گل نیلوفر تنها بشم...از کنار مرداب دور شدم...حالا وقتی که میبینم خودم مرداب شدم به دنبال گل نیلوفر میگردم که از تنهایی نمیرم و حالا می فهمم گل نیلوفر مغرور نیست...

اون خودشو وقف مرداب کرده بود...

یک روز که با امدنت زمین را گلباران کردی می دانستی دلم لرزید شوق دیدارت در ان شب ها خواب را از چشمانم زودود افسانه ای شد دیدارت کاش افسانه واقعیت می شد دل تنگ شده... کاش زمان رسیدن می رسید