سلام

دلخسته ام از اینجا

از آدمهای دنیا

همین امروز فردا دل می زنم به دریا

دل می زنم به دریا

رنگ تو رو می پوشم

از عمق آبی عشق

چشم تو رو می نوشم

................................

راستی تولد امام حسین . حضرت ابولفضل و اما زینل عابدین

بر همگان مبارک

...............................

دیگه خیلی نوشتم

شاید برای این ماه کم باشه

..............................

یه خواهش

این ماه ماه دعا هست

برای دل منم دعا کنید

خیلی احتیاج دارم

....................................

به خدا

تک تک

شما رو دوست دارم

.........................

به زانو درآمديم و
باز از آخرين آوازِ محرمانه‌ی ماه
هيچ رازی با پُرسندگانِ پروانه نگفتيم.


پرسيدند:
اگر تو از نشانیِ نهان‌مانده‌ی آن پرنده
بی‌خبری
پس اين عطرِ نابه‌هنگام را
از خوابِ کدام گُلِ گمنام به خانه آورده‌ای؟


پرسيدند:
اگر که حکميتِ نور و
وَحیِ واژه از وزيدنِ اسمِ او ميسّر نيست
پس تو خواندنِ دستِ دريا و
نوشتنِ رازِ گريه را
از روی کدام کتابِ سوخته آموخته‌ای؟


و من هيچ نگفتم
اِلاّ منشوری از غبارِ غروب
که در سايه‌روشنِ راه‌راهِ دريچه می‌تابيد.


برخاستند
مثل دو سايه‌سار
يکيشان آشنای دوره‌ی دبستان و
تقسيم سيب و بارشِ باران بود.


پرسيدند:
رويانويسِ به دريا رفتگان اگر تويی
پس از چه اين همه
از همهمه‌ی باد و وزيدنِ اين واژه‌ها می‌ترسی؟
تمام ترانه‌های تو را
از آفتاب و پرنده ... پس خواهيم گرفت
به خواب، به خانه، به رويا راهت نمی‌دهيم
حالا به ما بگو
استعاره‌ی غمگين خواب و ستاره کدام است
خلاصه‌ی بی‌پايانِ آب و علاقه برای چيست
تو تکرارِ مداوم اين همه دريا را کی تمام خواهی کرد؟


و من هيچ نگفتم، هيچ!
ماه رفته بود ... داشت با دستْ‌خطِ لرزانِ همان پرنده
باز منشورِ پروانه را
بر دريچه‌ی مه‌گرفته‌ی دريا می‌نوشت.


او نيز به زانو درآمده بود!

.............................

اینم دوباره پایان یه نوشته

نمیدونم چقدر دلم پره

دلم پره از اینکه

هستم و خواهم بود

میخوام برم

ولی نمی دونم کجا

شدم یه دیوونه بی هدف

که به زندگی میگه سلام

ولی

سلامش خداحافظی نداره

اين به راست رفتنِ رويای شما بود

که کج‌نشستنِ کابوس کهن را

در خواب هيچ کتابی نخواند.

حالا ديگر هيچ کلمه‌ی کوری

ديدگانِ بی‌گريه‌ی شما را به دريا نخواهد رساند.

حالا سال‌هاست

حالم خوبه

خیلی خوبه

فقط موندم که چرا موندم با رفتنم یکی شده

میخوام برم ولی نمیرم

میخوام برم ولی می مونم

کاش آسمون هم می دونست

که وقتی توی شب ستاره نداره

زیباییش بی معناست

نمی دونم بین خودم و آسمون بی ستاره چه شباهتی میبینم