امروز روز دیگری است 

روز دیگری بعد تو       برای من که فرقی ندارد   با تو   بی تو!!!

من فقط به دنبال آرامشم  

شاید با تو نداشتم   یا کمی ... در بعضی لحظات !   

و شاید تو اصلا نداشتی؟!

دیگر فرقی نمی کند

فقط آن زمان جرات گفتنش را نداشتم اما امروز جرات نوشتنش را هم بیدا کردم

چون دیگر نیستی!

وقتی نیستی فکر کردن دربارت بهتر

راحت می نویسم    فکر میکنم    می خندم  و....................

من دوست داشتم اما نه اون قدر که تو میخواستی واسه همینم نتونستم دوام بیارم!!!

تو چه باشی چه نباشی آسمان همین رنگ است  روزها همین روز هستند

مردم _ خیابان _ کوچه_  آره حتی کوچه ای که چه با ما چی بی ما همیشه آفتابی ست.

میدونی.........

من دوست داشتن تو رو می برستیدم

اما اون زمان _زمان مناسبی برای دوست داشتن نبود

من تو زندگی همیشه دنبال بعد از دوست داشتنم بعد از دوست داشتن اما تو !!!

 توی آن موندی و تقلا نکردی                 چرا؟؟؟؟

بگذریم    که دنیا از ما گذشت !!!

اما امروز                  من منتظر چیز غریبی نیستم  من منتظر طلوع  فردا هستم

فقط فردا            بدون تو           چون میدونم                               

درست تر!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نميدونم چرا عاشق آسمون شدم!

 نميدونم چه طور شد يه روز هوس کردم سرم و بالا بگيرم و از ابر هاي آسمون واسه خودم يه دوست با يه چهره مهربون پيدا کنم.
شايد باورت نشه ولي آسمون خيلي بهم کمک کرد!از تو سبدش ابرا رو واسم گلچين مي کرد

 يه روز تموم وقتم و گرفت! خيلي خسته شده بودم ....... اما بالاخره پيداش کردم!!!!

هر روز مي ديدمش _ واسش دست تکون ميدادم_خنده ميکردم_بوس مي فرستادم_حرف ميزدم . اما نمي دونم يهو چي شد ديگه  نيومد پشم. اصلا پيداش نبود! دلم خيلي هواش و کرده بود.داشتم دق مي کردم واسه يه لحظه ديدنش! يعني کجا بود...
رو کردم به آسمون و گفتم :کجاست دوست من!دوست تنهاييام...........
چرا نمياد؟؟؟
آسمونم ناراحت بود روش و برگردوند.شب شد!زودتر از هميشه شب شد !
يه نفر تو خواب صدام کرد دوستم بود _دوست مهربونم گفت که اين بار نوبت باريدنش گفت که بايد بره.قرعه اين دفعه به نامش ..
مي گفت دلش واسم تنگه.
نيومده تا به نديدن هم عادت کنيم . خواستم بغلش کنم که يهو از خواب پريدم. صبح شد.
داشت بارون مي باريد !نم نم و خوشگل  مثل خودش 
رفتم زير بارون  چقدر خوب بود  چقدر مهربون  وقتي به صورتم مي خورد انگار داشت نوازشم ميکرد _بوسم مي کرد_مي خنديد... مثل اون موقعه ها

من و شکست

اخه چجوری کنم عشقم ثابت     تو که شدی از عشق من دیگه راکت

افتادی از تب تاب این میدونم     واسه همینم اومدم من این بخونم

اومدم بخونم از قلبم     روزی که رفتی من دستم

توی دستات ندیدم پس دیگه     فهمیدم باید برم من پس دیگه

خودت میدونی اخر پستیه نه؟     گفتم بمون گفتی پس دیگه نه

حالا دستات توی دست کیه؟     اونکه خنجر زدو رفت پس کیه؟

دوستت دارم نوشت توی دفترم     منم از غم همشون خط زدم

ببخشید این میگم ولی حیف ما     اخه ببین شما نیستی عین ما

حالا رفتی فکر کردی که ذهن ما     درگیر میشه ولی بدون بین ما

هیچی نیست نبود از اول     من خودم گول زدم از اول

خدا 

تنهاییم را باتو قسمت

 می کنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که میتوانم تو را بر سفره هفت سینم بنشانمد

بنشینی غمی نیست

تو رفتی رد پایت در دلم ماند

                         شکوه خنده هایت در دلم ماند

دلم را با سحر خوش کرده بودم

                         غروب ماجرایت در دلم ماند

شریک دردهایم بودی اما

                         غم بی انتهایت در دلم ماند

هزار و یک شبم چون باد بگذشت

                         طنین قصه هایت در دلم ماند

سپردی سرنوشتم را به پاییز

                         بهار با صفایت در دلم ماند

علی رغم سکوت ساده من

                         سفر کردی صدایت در دلم ماند

و حالا مثل یک رویای برفی

                         تو رفتی رد پایت در دلم ماند  

خسته ام ، دلسرد
      غمگين و افسرده در ذهنم ترا جستجو ميكنم ،

شايد بيابم ترا
       شايد ! ...

خدایا ناله ام از درد و غم نیست

کدامین را بگویم،غم که کم نیست

فلک با من مکن اینگونه بازی

خدا داند که شادی در دلم نیست

مرا با غم رها کن تا بسوزم

ز غم هایی که دادی یک شبم نیست

مرا از راه عشقم بر مگردان

که ترس عاشقان از پیچ و خم نیست

دگر ان عاشقی هم بچه بازی است

دگر، ان بچه بازی هم سرم نیست

نگر این جسم من خالی روح است

برای مردنم هان یک قدم نیست

خدا را یک شبی با درد خواندم

که سیرم از جهانت،طاقتم نیست

صدای ساز دل نا کوک کردم

که رفتند و کسی دورو برم نیست

سرودم شعر خود با اشک و زاری

اگر هم شاعری در این تنم نیست

کجا دانم به غیر من جفا با صد نفر کردی!!؟

می روم خواهم فراموشم کنی

                             گر بمانم زهرها نوشم کنی

من خطا کردم که گفتم عاشقم

                       از چه خواهی عشق را دوشم کنی

من جوانی بی هنر هستم بدان

                           از چه خواهی پیر و درویشم کنی

گر مرا پیرم بکردی با غمت

                                من جوانم، گر چه اغوشم کنی

چشم ها یک دم نمی خوابند، ببین

                           بس که در خوابم تو مغشوشم کنی

گر چه جانا می روم اما بدان

                                 روز مرگم تو کفن پوشم کنی!!!!

تقدیم به عزیز ترین کسی که دوستش دارم ولی افسوس..............

چرا رفتی و با دردم مرا تنها رها کردی

             چرا عاشق کشی کردی، چرا با من جفا کردی؟!!

ندانستی که اهم یک شبی گیرد چو دامانت

              ندانستی و با هجرت بر این عاشق چها کردی

برایت یک غزل دارم ولیکن نه، بدان جانا

                     ز هجرانت هزاران مثنوی ماتم سرا کردی

قدم هایم دگر سستند، مرا جانا نگاهی کن

                   نمی دانی مگر دردم هزاران سر دوا کردی؟؟

دگر می لرزم از سردی، نمی اید قلم دستم

             تو ای ساقی نگاهی کن، بشر را چون خدا کردی

ای یار من کجائی؟دانم تو بی وفائی

                             این دل چو گشته خونین جانا چرا جدائی؟

گفتی که من ندارم جز عشق تو پناهی

                                        دانم دروغ گفتی از روز آشنائی

نفرین به ماه آذر چون ماه آشنائیست

                              صد آفرین به بهمن چون ماه بی وفائی

روزی که با منی تو گفتم غمی ندارم

                               اما چه اشتباهی غم پیش و من هوائی

من می روم بمانی با یار تازه خود

                                اما بدان که جانا در قلب من خدائی

تا آخرین نفسها دارم هوای یارم

                           شاید شود به روزی آن کم کند جدائی!!

روز اول

مدت زیادی نیست که با تو آشنا شده ام.نمی خواهم تو رااز دیگران جدا بدانم.اما تو برای نخستین آشنایی کس دیگری بودی.شاید من اینطور احساس می کردم و شاید تو این طور بودی:ساده.پاک.صادق.در عینی که قدرت و نفوذی در پشت تمام بی ریایی ها داشتی خالی از هر تظا هری.چشمانت دریایی از خقیقت و دلت بی کینه.

دوستی ما با سلام شکل گرفت و آشنایی ما با الفت دیرینه ای که در پوست و خون ما جریان داشت ادامه یافت.

من گیاه هرزی بودم که در آغوش طبیعت رشد کردم و حالا می خواهم در کنار تو به زندگی بپیوندم.من لیلای کوی توام که اگر قرار باشد روزی تو را نبینم دیوانه می شوم.من آن آوای جاودان شبم که در عمق رویاهایم تو را مجسم می کنم.

هر روز به شوق دیدن رویت بار سفر می بندم و به دیار تو سفر می کنم تا لحظه ای تو را ببینم و  صدای آشنابت را که کلمه سلام را به زیبایی تمام زیبایی های دنیا ادا می کند بشنوم.برایم کور بودن و ندیدن آفتاب سهل است اما دور بودن و ندیدن تو مانند جان کندن سخت است.

این نامه ی عاشقانه نیست که بتوانم برای نوشتن آن از ندای قلبم الهام بگیرم.

آن زمان که خورشید تابناک بر عرصه گیتی طلوع می کند وآن زمان که گل سرخی بر دامنه ی کوه شروع به شکفتن می کند من در اینجا با قلبی روشنتر از خورشید و احساس لطیف تر از گل سرخ می آیم و با تو پیمان دوستی و وفاداری می بندم.به تو ای برتر از همگان سلامی گرم از اعماق وجودم می فرستم تا همیشه سلامت باشی .تو به من قشنگترین صدا را دادی و من برای تو قشنگترین آواز را می خوانم.

روزی گفتی که عاشقانه دوستم داریاما اکنون چون بیگانه ای از کنارم می گذری.آیا می خواهی پر پر زدن قلبم را در مقابل دیدگانت ببینی؟پس بازگرد و به سویم آی تا مرگ قلبم را با لبخند پیروزمندانه ات ببینی.

با عشق تو سیراب شدم و راه زندگی را یافتم.کاش می شد بسان پرنده ای در کوچه های غبار آلود زمان آنقدر به پرواز در آیم و دور شوم تا به ابدیت برسم.روز هایی که با بر گرفتن نگاهت از من آتش بر جانم زدی.اما من این آتش را با تمام وجود خریدارشدم و فقط به تو اندیشیدم .به تو که می دانستم در پس نگاه بی تفاوتت قلبت ضربان عشق دارد.چه زیبا بود بهاری که تو را دیدم و چه زیباتر بود تابستانی که به تو دل بستم.

تو چون مرغ عشق آوای محبت سر دادی و من چون جفتی تنها به تو پیوستم.همه چیز را باور داشتم مگر اینکه تیر بلا از کمان غیب رها شودو جایی بنشیند که خورشید چراغداریش می کرد و ماه ستایشگر زیباییش بود.در طوفان پر از غبار یک عشق یعنی یک دوست داشتن نفرت انگیز نشستم و در خود فرو رفتم و گریستم.من در جهنم سیاه عشق می سوزم .خودم را مجنون می بینم که در پی لیلی خیالی اش می دود اما نمی داند که این جز یک کابوس چیز دیگری نمی تواند باشد.آری من و مجنون همسفر بودیم تا شهر جنون.اما او به مقصد رسید و من هنوز آواره ام.

هر چه می نویسم از توست تویی که بودنت بودن و نبودنت مرگ من است.اینک از تو فرسنگها دورم اما می دانم قلبم کنار قلب توست.زیرا آن را به تو هدیه دادم و پس گرفتن هدیه هم در مرام عاشق نشاید.

سلام

دور از تو

ای بسته به تو همه وجودم.من لایق عشق تو نبودم

                                                              عشقی که نهفته در دلم بود.در راه محبت تو کم بود

من از تو.زتو به خود رسیدم.با عشق تو من خدا را دیدم

                                                                 بی تو رفتم.بی تو ماندم.باورم هرگز نبود بی تو بمانم

بی تو خسته.دل شکسته.ای همه بود و نبودم

                                                               سوگند به خالق محبت.سوگند به پاکی و صداقت

اکنون که جدا از تو غریبم.زان عشق تو گشته بی نصیبم

                                                         من بی تو زجان خویش سیرم.کاش می شد که به پای تو بمیرم

به نام دوست

چرا گریه نکنم ؟
چرا اشک نریزم ؟
پس گریه برای چیه ؟
خوب :
دل که  سوخت ،اشک سرازیر میشه .
ریزش اشک ،نشانه ابری شدن دله ،به هر دلیل.
اشک که اومد،اسمان دل جلا پیدا می کنه ،
ابرها می رن.
ادم سبک میشه .
دلتنگیها،کودکیها،جوانیها،یاد پدر مهربان،خوبانی که دوستشون داشتی
ومسافرتی که در پیش داریم ،ابدیتی در ابدیت ،وتوشه ای که نداریم !
همه وهمه مرا در دریای غم وغصه وارد می کنه
واشکهام جاری میشه
بر صورتم
ومیاد مثل یک خط
خطی که منو باید ببره پیش خدا
اون اسمون
دور  دور
تا راحت بشم
راحت ............

دور شدم فنا شدم        روح شدي به جان  من 

اسم تو بر زبان من    نام تو در نهان من 

مهر منو بهار من      اي مه بي نگار من 

تا كه مرا نديده اي     مهر چرا كشيده اي

اي گل بي نشان من   دور مشو زه جان من 

يار تو را كار تو را     ان دل بي نار تو را 

 ماه تويي، جان من    چشمه تويي و يار من 

دور مشو زه من دگر    اي مه بي نشان من 

 كوه تويي، راه تويي     نر گس خمار تويي 

ناز مكن رها مشو   اي زه غمت، فناي من 

بار دگر يار شدي،     ان گل بي خار شدي 

دوست شدي،يار شدي   دور مشو زه جان من 

كاش دوباره بگذري      از بر من نگار من 

كاش نشان دهم تو را   اين دل بي غبار من 

جان بدهم براي تو     جان چه شود براي تو 

روح و تنم فداي تو    اي مه روح و جان من 

كاش تو را فدا شوم    در حرمت فنا شوم 

در نگهت صدا شوم     جان بشوم براي تو 

اي گل سبز و زرد من  اي نگهت كمال من 

اي همه شور هستيم    دور مشو ره جان من 

هم تو صدا شدي مرا    روح شدي به جان من 

عشق تو در نهان من    جان منو جهان من  

كاش دگر گذر كني      بر در خانه ام دمي 

بوي تو مست مي كند    جان و تن كمان من 

چشم خمار مست تو  بوي بهار دست تو 

جان وصال هست تو  من چه كنم به حال تو 

دور تويي ، شور تويي   ان دل بي نور منم 

پس تو بيا كنار من       تا بشوم فداي تو 

تا كه توراست هر نفس  هست شوم زه هست تو 

يار نگيرم من دگر     تا كه شوم فداي تو 

ان دم از اين جهان روم    بي تو بي نشان روم 

جان زه تنم رها شود  جان بدهي به جان من 

اي گل صد ورق ببين   از غم تو چه سان شدم  

دور مشو زه من دگر     اي همه جان و جان من 

به انتظار تو

آسمون رو...

وقتی كه نمی توانی بوسيله كلمه ها صداقت شقايق را به قلبت ثابت كنی وقتی كه كلمه ها دست به دست هم ميدهند تا تو را در گذر زمان به دست بيابان تنهايی و فراموشي بسپارند.وقتی كلمه ها آنقدر لطف ندارند تا دستانت را برای سرودن شعری ياری كنند.وقتی می فهمی كه بايد حتی از كلمات و روح آسمانيشان هم نا اميد شوي آن وقت سكوت زيبا ميشود.آن وقت همه از سكوتت می فهمند كه تو چقدر آسمان را دوست داری و اين زمين را در مقابل يك تكه ستاره ی خاموش هم نمی پذيري........

تو هم نیستی که من باشم
نمی آی تا که ما باشیم
مثال ریزش بارون نمی خوای صدا باشیم
از این آوار پائیزی دلم خونه دلم خونه
کجای روی زمین هستم اینو هیچکی نمی دونه
دلم تنگه برای گریه ای خاموش
دلم تنگه برای خالی حجم تو در آغوش
شب قطبی
شب دلها
از این سردرگریبونی
به تلخی هق هقی کن با صدای مرد زندونی
ببین ماتن عروسکها همه کوکی مقوایی
فرو رفتن تو لاک خود چه امیدی چه فردایی

ببين

ببين دلم گرفته باز دوباره

بدون تو

بدون تو

هواي گريه داره

از غم تو شكست بغض بارون

مي باره مثل اشك من تو ايوون

صحبت ياسو گل اطلسي نيست

بجز تو در خيال من كسي نيست

آخه دلم بهونه تو داره

هنوز اسير دست انتظاره

اي باغبون ،

اي باغبون

اونكه سر سفر داشت

دلم رو در پناه بال و پر داشت

پاييز تو ذهن باغچه بود كه پر زد

كاش كه ز تنهايي من خبر داشت

اي كه غم و از شب من گرفتي ،

غم و از شب من گرفتي

خواب كدوم بهار و ديدي رفتي

هی نشین غصه نخور رفته که رفته

اگه دوستت داشت نمیرفت اون که رفته

هی نشین چشم به راه رفته که رفته

اگه عاشق بود نمیرفت اون که رفته



بی خیالش مگه چند سال تو جوونی

بی خیالش مگه چند سال تو می مونی

بی خیالش اینا رسم روزگاره

همشون کاره خداست حکمتی داره



یاده حرفای قشنگش میدونم مثله یه داغه

اون دلت خیلی گرفته شده قلبت پاره پاره

اون که رفته دیگه رفته دیگه اون دوست نداره

دیگه دست بردار عزیزم برو سوی عشق تازه



هیچ کسی نمیدونه توی دلت چی میگذره

حرفات اندازه کوهه پر غروری خیلی ساده



اون که رفته دیگه رفته

دیگه برگشتن نداره

اگه دوست داشت نمی رفت

حتی واسه یه لحظه

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد...      

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد...

عشقم حقيره ! اگه جسمم کويره ! اگه هميشه تنهام ! اگه خاليه دستام ! براي تو عاشق ترين عاشق دنيام ! تازه امروز فهميدم تو اين دنيا هيچ قلبي واسه من نميزنه حتي قلب خودم!!      چون اونم واسه تو ميزنه...

براي شكستن من يه اخم كافيه ...
نيازي به فريادت نيست
واسه اشك ريختنم سكوت تو كافيه ...
نيازي به قهر نيست
براي مردنم حرف رفتنت كافيه ...
نيازي به انجامش نيست

خداحافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که، بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین، به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که، منو از چشم تو میدید؛

اگه گفتم خداحافظ، نه اینکه رفتنت ساده ست

نه اینکه میشه باور کرد، دوباره آخر جاده ست؛

خداحافظ واسه اینکه، نبندی دل به رویاها

بدونی با تو و بی تو، همینه رسم این دنیا (تقدیم به دوستام )

احساس خوبيه وقتي يه نفر دلتنگت ميشه...! احساس بهتريه وقتي يه نفر عاشقت ميشه...! اما بهترين احساس اينه كه بدوني يه نفر هيچوقت فراموشت نميكنه...(تقدیم به......)

كاش دوستي ها مثل رابطه دست و چشم بود. وقتي دستت زخم مي شه چشمت گريه ميكنه و وقتي چشمت گريه مي كنه دستت اشكشو پاك مي كنه...

هيچ چيز ويرانگرتر ازاين نيست كه متوجه شويم كسي كه به آن اعتماد داشته ايم عمري فريبمان داده است. (تقدیم به...............)

يکي بود تو قصمون وفا نکرد ... رفت و پشت سرشم نگاه نکرد ...                          يکي بود زندگيشو هوس سوزوند ...آبروش رفت و ديگه اينجا نموند...                      يکي بود- يکي نبود و يک پري ... يه بغل عاشقي هاي سرسري ...                         کي بود اون که طاقت گريه نداشت ... عاشق هوس شد و تنهام گذاشت ... کي بود کي بود اون تو بودي ... کاشکي از اول نبودي ... شايد بايد مي فهميدم که قلب تو پر از رياست ... دوست دارم گفتن تو درست مثل باد هواست...(تقدیم به............)

چند تا دوسم داری ؟؟؟

همه ی زندگیم را فدای تو کردم ، دوستت دارم!

عشقتو در من ببین که سرشارم از تو...

اشک چشمام می باره

 سینه دلتنگی داره

دوری از خاتون عشق درد سنگینی داره

رفت و اما چی بگم؟ دنیا خاکستری شد

دلشکسته در غمش مرغکی بستری شد

حالا ای همسفران ....  او کجا و من کجا؟؟؟

غم دنیا مال من خوشی هاش مال شما

من با این حسرت و آه من با آوار بلا

اشک دنیا مال من خنده هاش مال شما

اونکه با خوب و بدم منو دوست داشت دیگه رفت

تا جدا بودم از او چشم به در داشت .. دیگه رفت

آخه ای سنگ صبور باز تحمل چه جوری

با قد خم شده ام تاب مشکل چه جوری؟

حالا ای همسفران ....  او کجا و من کجا؟؟؟

غم دنیا مال من خوشی هاش مال شما

من با این حسرت و آه من با آوار بلا

اشک دنیا مال من خنده هاش مال شما

آخی ... خاتون عشق .. بعد تو با کی بگم؟

واسه خوب و واسه بد گوش به حرف کی بدم؟

تو بگو

تو بگو

باز تحمل چه جوری؟

با قد خم شده از تاب مشکل چه جوری؟

دیگه ای سنگ صبور واسه من اشکی نریز

آخه اون خاتون عشق بر نمی گرده عزیز

من و بغض بی کسی مونده در غربت شب

رفته تا عمق عزا خسته پا و تشنه لب

روی زخم سینه ام آخه ای خاتون عشق

تو بیا به خواب من نقش چشماتو بکش

به یادم باش!!!

دوستت دارم!!!

انتظار...

اگر دنياي ما دنياي سنگ است بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است

اگر دنياي ما دنياي درد است

 بدان عاشق شدن از بحر رنج است

اگر عاشق شدن پس يك گناه است

 دل عاشق شكستن

 صد گناه است

دنبالت دارم میگردم اما نیست از تو نشونی

تو رفتی دیدارمون به قیامت

حسرت دوباره دیدنت دیگه واسم شده یه عادت   (تقدیم به حمیدجونم.)

سلام. نمی دونم اصلآ کسی ادرس این وبلاگ و داره یا نه؟

اگه هم داره به سیاه مشق های دل می سپره؟اصلآ حوصله شو داره که بخونتش؟

اما من توی این وبلاگ می نویسم فقط بخاطر یه نفر که با اومدنش روزای اخر اولین

فرزند زمستون و شرمنده کرد و بقیه روزای سال و حسرت به دل یه رویداد نقره ای

گذاشت.

گفته که میرم و دیگه نمیام اما من میگم یه روز با صورت سرخ میاد.

کاشکی که من نباشم

دورترین نزدیک مهربانم، تا کنون فکر کرده ای که چقدر از رفتنت گذشته است؟ آه من می دانم اما هرگز به تقويم جيبی ام سر نمی زنم، که به يادم نياورد دوری ات را می دانی که من سختم ، که اگر نبودم تا کنون مرده بودم، و تنها زمانی ناله و گلايه می کنم که جان به لب شده باشم، آن هم فقط برای تو . فقط برای تو اما امروز نمی خواهم ديگر اشک بريزم ، نا آرامی کنم قلبم سنگ شده است . انگار بدنم که هيچ، روحم کرخت شده است . بی حس شده است. هيچ نمی فهمد غم ات جيره ی روزانه ام شده، نبودنت با پوست و استخوانم يکی شده نازنينم، اين تنهايی وحشت انگيزی که برايم به جا گذاشته ای، ترس را هم خانه ام کرده است يادم می آيد چقدر گفتم تو را دوست دارم و تو بی آنکه کمی مهربان باشی مرا به خود رها کردی و رفتی تا ديروز بياد رفتنت اشک ريختم امروز به پاس بازگشتت ديگر نمی توانم اشک بريزم به دادم برس شب ها با لالایی صدای دوست داشتنی ات ، و روزها با خاطره ی چشمانت و تمام اين مدت با حسرت دستانت، سپری شده است آه با من چه کرده ای ای دورترين نزديک ای دورترين نزديک

چگونه باور كنم رفتنت را؟؟

چگونه باور كنم رفتنت را؟! تويي كه با كلمات زيبايت صبحدم را برايم آشكار كردي

تويي كه با آهنگ دل انگيزت شبانگاهان خواب را به چشمم دعوت مي كردي

نمي توانم باور كنم! نمي توانم باور كنم! نمي توانم

یه دل شکسته