نمیدونم چی بگم !
نمیدونم این رسم زمونس یا وفای دوستان !
مدتی نبودم !
اومدم سر بزنم دیدم تا وقتی بودم دوستان سر میزدند و نظر میدادند !
چرا کسی به کلبه تنهایی من سر نمیزنه !
چرا هیچ کس سراغ منو نگرفته بود !
به هرحال دیگه کم کم دارم به فکر جمع کردن وبلاگ میوفتم !

چرا کسی به کلبه تنهایی من سر نمیزنه !!!

سلام  دوستان !!

امیدوارم که ایام عید به همه خوش بگذره ! راستیاتش تو بد موقیعت و شرایط روحی هستم

از همه شما میخوام که برام دعا کنید ...

این روزا شدم مثل دیوانه ها .. !

به یه نقطه خیره میشم میثل دیوانه ها !

شبها خواب ندارم ! .. خلاصه که تو بد وضع روحی روانیم !

هیچ برنامه ریزی برای شب عید ندارم  ! امیدوارم که شما داشته باشین و حسابی

بهتون خوش بگذره !

دیروز جشن بود (نامزدی خالم ) من نبودم !!

اصلا حوصله شلوغی را ندارم ! از ۸:۳۰ صبح تا ۸ شب بیرون بودم !! شبم که برگشتم خونه

همه اخم و تخم کرده بودن !

عجب روزگاری شده !!

برای همتون آرزو خوشبختی و سعادت میکنم  و امیدوارم ایام عید خوش بگذره ! راستی من که رای ندادم !! حالا کی باید بره مجلس  

نمیدونم تا کی و کجا این بلاگ به کار خودش ادامه ولی میدونم داره اجاق این وبلاگ هم کورمیشه !!

از دوستانی که تمایول به همکاری با این وبلاگ را دارن تقاضا میکنم با من تماس بگیرن ٬

javan_nakam_Ashigh@yahoo.com

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردم

رو به رديفِ صنوبرانِ سوخته می‌نگرم

آنجا هميشه پيش از غروب

مَحرمانِ مخفی‌ترين ترانه‌های مگو

سايه‌سارِ ترا بر ديوارِ مُشرف به چينه‌های شکسته ديده‌اند:

می‌آيی، پيراهنِ کبودِ بارانخورده‌ای را در باد

رو به رويای خورشيدِ خسته می‌گيری

دست به دامنِ روشنايی، دعا می‌کنی

درها، دريچه‌ها و ميله‌ها را می‌شمری

ميله‌ها و نامهای مردگان را می‌شمری،

و شب، تازه از اشتياقِ آن همه قرار

آن همه علاقه،‌ آن همه آدمی

می‌فهمی که ديگر هيچ خط و خبری نخواهد رسيد،

بی‌راه و بی‌رويا

بر بوته‌های گُنگِ گريه فرو می‌شوند

تا سالها بعد، بر خوابِ خاطراتی تشنه

شايد که شبنم و ستاره ببارد

شايد که بوسه با باران، شايد ...

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردی

دَمی در برابرِ درگاهِ بسته درنگ می‌کنی

همانجا انگار که آوازِ عزيزی از دريا شنيده باشی

آهسته از گورهای گمشدگان می‌پرسی

آيا کسی در اين حدود، رويای روشنايی را نديده است؟

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گرديم

پُشتِ بوته‌های گنگِ گريه می‌نشينيم

کلماتِ برهنه را پنهان و پوشيده می‌نگريم

و باز سايه‌سارِ ديگرانی بر ديوار ...

راستی اگر گُل نبود، کتاب و شکوفه نبود

آن وقت پروانه کجا به دنيا می‌آمد، کجا می‌مُرد؟

اينجا چقدر تاريک است

نفسهايت را يکی‌يکی می‌شماری

بعد چوب‌ْخطِ خالی،

يک ديوار و هزار سال ستاره‌ی دور ...!

حالا چشمهايت را ببند و بشمار!

چه می‌دانم

ستاره‌ها را بشمار، خودِ اعدادِ خاموشِ ثانيه را تا صدهزار!

يک ساعت مانده به اين اتفاق

داشتم چمدانم را می‌بستم.

روی چهارپايه نشستم

گفتند: بايست!

گفتم: چشم.

بعد بی‌گناهیِ دريا به گردنِ من افتاد!

تو دستم را بگير

خودم برخواهم خاست،

دارد چشمهايم به روشنايی عادت می‌کنند!

يک‌وقتی به تاريکی بَد نگويی،

من يکی ... مسافرِ اين راه نبوده‌ام.

آدم يک جايی بالاخره: تَرَق!

پيادگانِ فالِ سکوت


هنوز پاره‌ای از آسمانِ ما آبی بود
که ابری عجيب آمد وُ
ناگهان باريدن گرفت.


شنيده‌ايم که آب
روشنايیِ کاملِ دريا و کبوتر است،
اين باورِ اقبالِ آينه را
ما هم به فالِ سکوت وُ
شکستنِ شبِ آن هميشه گرفتيم،
اما چه رگباری ...!
چه رگبار پُرگویِ بی‌فرصتی
که نوبت از خوابِ گريه گرفته بود.


باورش دشوار است
اما پيادگانی که بی سرپناه
از پیِ‌ آن چراغِ شکسته آمده بودند
می‌گفتند ما
هنوز همه‌ی آوازهايمان را نخوانده‌ايم
همه‌ی ورق‌پاره‌های گُل وُ
گِشنيزِ نيامده را بازی نکرده‌ايم
دروازه‌های دريا دور وُ
ما خسته و اين تلفنِ بی‌پير هم
که زنگی نمی‌زند.
ما بغضمان گرفته است
می‌خواهيم هم باد بيايد و هم آسمان،‌ آبی وُ
هم اين خشتِ تشنه
در خوابِ آب از آينه بگويد.
دارم دُرست می‌گويم
حرفم را پس خواهم گرفت،
با شما نبودم
شما را نمی‌دانم
اما آنجا پرنده‌ای‌ست
که هی مرا پناه گلبرگِ ستاره‌ای خاموش می‌خواند،
ستاره‌ای خاموش
با چراغِ شکسته‌اش در دست
که از دروازه‌های بی‌گُل و گِشنيزِ آسمان می‌گذرد.


هی ... هی بازیِ به نوبت‌نشسته‌ی بی‌پايان!
پس کی؟
پس فرصتِ ترانه‌بازیِ باران و بوسه کی خواهد رسيد؟!

خداحافظي گريه در يك غروب

خداحافظي  رنگ دشت جنونه

خداحافظي غم توي كوله باره

خداحافظي ناله قطاره

يه خط يادگاري رو ديوار نوشتم

دل جا گذاشتم بريدم گذشتم

دوتا قطره اشك روي شيشه حيرون

يكي گريه من ، يكي ماله بارون

چه غمگين جاده

چه بي رحم رفتن

جدا مي شم از تو

جدا مي شي از من

از من

من

يه قلب مسافر

يه مرغ مهاجر

با يه دفتر از خاطرات قديمي

جدا مي شه از لحظه هاي صميمي

خداحافظ گريه در يك غروب

خداحافظي  رنگ دشت جنونه

خداحافظي غم توي كوله باره

خداحافظي ناله قطاره

چه ساده با گريستن خويش زاده می‌شويم و

چه ساده در گريستن ديگران می‌ميريم.

اما ميان دشواری دريا و تبسم کرانه، فاصله‌ای‌ست.

لب اگر تشنه، جام شوکرانش در پيش،

دل اگر تنها، هزار دشنه‌ی پنهانش در پشت.

چنين که در اواسط واژه و معنا معلقيم

مگر به روزنکی در حصار بی‌سايه، بی‌ديوار،

ورنه در مويه‌های موهن مرگ، کو چراغی!؟

چراغی کو تا سپيدگانِ بی‌ترديد، زانوی فتيله نلرزاند؟!

دريغا، فاصله‌ای‌ست ميان آب و سراب،

يک دست بنای اشاره و

يک دست مزار خواب.

سلام اي غروب غريبانه دل

سلام اي طلوع سحرگاه رفتن

سلام اي همه لحظه هاي جدايي

خداحافظ اي شعر شبهاي عاشق

خداحافظ اي شعر شبهاي روشن

خداحافظ اي قصه عاشقانه

خداحافظ اي آبي روشن عشق

خداحافظ اي طبع شعر شبانه

خداحافظ اي همنشين هميشه

خداحافظ اي داغ بر دل نشسته

تو تنها نمي ماني اي عمر بي من

تو را مي سپارم به دل هاي خسته

تو را مي سپارم به بي راه مهتاب

تو را مي سپارم به تاوان دريا

اگر شب نشينم اگر شب شكسته

تو را مي سپارم به روياي فردا

به شب مي سپارم تو را تا نسوزم

به دل مي سپارم تو را نميرد

اگر چشمه واج از هم نخشكد

اگر روزگار بي صدا را نگيرد

خداحافظ اي برگ و بار دل من

خداحافظ اي سايه سار هميشه

اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم

خداحافظ اي نوبهار هميشه

خدا 

تنهاییم را باتو قسمت

 می کنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که میتوانم تو را بر سفره هفت سینم بنشانمد

بنشینی غمی نیست

تو هم نیستی که من باشم
نمی آی تا که ما باشیم
مثال ریزش بارون نمی خوای صدا باشیم
از این آوار پائیزی دلم خونه دلم خونه
کجای روی زمین هستم اینو هیچکی نمی دونه
دلم تنگه برای گریه ای خاموش
دلم تنگه برای خالی حجم تو در آغوش
شب قطبی
شب دلها
از این سردرگریبونی
به تلخی هق هقی کن با صدای مرد زندونی
ببین ماتن عروسکها همه کوکی مقوایی
فرو رفتن تو لاک خود چه امیدی چه فردایی

ببين

ببين دلم گرفته باز دوباره

بدون تو

بدون تو

هواي گريه داره

از غم تو شكست بغض بارون

مي باره مثل اشك من تو ايوون

صحبت ياسو گل اطلسي نيست

بجز تو در خيال من كسي نيست

آخه دلم بهونه تو داره

هنوز اسير دست انتظاره

اي باغبون ،

اي باغبون

اونكه سر سفر داشت

دلم رو در پناه بال و پر داشت

پاييز تو ذهن باغچه بود كه پر زد

كاش كه ز تنهايي من خبر داشت

اي كه غم و از شب من گرفتي ،

غم و از شب من گرفتي

خواب كدوم بهار و ديدي رفتي

 اتل متل یه بابا         دلیرا زارو بیمار

اتل متل یه مادر     یه مادر فداکار

اتل متل بچه ها که اونارو دوست دارن    آخه غیر اون ۲تا هیچ کسیو ندارن

 مامان بابارو میخواد     بابا عاشق اونه

به غیر بعضی وقتا      بابا چه مهربونه

وقتی که از دردسر دست میزاره رو گیج گاش      اون بابای مهربون فوش میده به بچه هاش

همون وقتی که هرچی جلوش باشه میشکنه      همون وقتی که هرکی پیشش باشه میزنه

غیر خدا و مادر هیچ کسیو نداره       اون وقتی که باباجون موجی میشه دوباره

دویدمو دویدم سر کوچه رسیدم بند دلم پاره شد       از اون چیزی که دیدم

بابام میون کوچه افتاده بود رو زمین      مامان هوار میزد شوهرمو بگیرین

مامان با شیونو داد میزد توی صورتش       قصم میداد بابارو به فاطمه به جدش

توروخدا مرتضی زشته میون کوچه     بچه داره میبینه تورو به جون بچه

بابارو دوره کردن بچه های محله       بابا یهو دویدو زد تو دیوار با کله

هی تندو تند سرش رو بابا میزد تو دیوار       قسم میداد حاجیو ... حاجی گوشیو بردار

نعره های باباجون پیچید یهو تو گوشم        الو الو کربلا جواب بده به گوشم

مامان دویدو از پشت گرفت سر بابارو      بابام با گریه میگفت کشتن بچه هارو

بعد مامانو هلش داد .. خودش خوابید رو زمین       گفت که مواظب باشین خمپاره زد بخوابین

الو الو کربلا پس نخودا چی شدن        کمک میخوایم حاجی جون ... بچه ها قیچی شدن

تو سینه و سرش زد هی سرشو تکون داد    رو به تماشاچیا چشماشو بستو جوون داد

بعضی تماشا کردن بعضی فقط خندیدن     اونایی که از بابا فقط امروزو دیدن !!

--------------------------------------

ببخشین اگه بقیه شو ننوشتم !!

نمیدونم چرا پست دادم ولی میدونم حالم خیلی گرفته !!

--------------------------------

با تمام بی کسی هایم

کسی دارم هنوز

چشم مشتاق و دل دلواپسی  دارم هنوز

از تپیدن های تکراری دلم خون است و باز

دم به دم تشویش روز افزون بسی دارم هنوز

گر چه عمری تکیه کردم بر درختهای حقیر

پشت جنگلها نهال نو رسی دارم هنوز

در دل  دریایی ام بنگر نه در بار گناه

بر کف این موج اگر خارو خمی دارم هنوز

با شکیبایی غریبها اشتیاقم روز و شب

ای دل غمگین که می دانم

کسی دارم هنوز

کسی دارم هنوز

وقتی که دستهای باد

قفس مرغ گرفتار و شکست

شوق پرواز رو نداشت

وقتی که چلچله ها خبر فصل بهار رو می دادن

عشق آواز رو نداشت

دیگه آسمون براش فرقی با قفس نداشت

باسه پرواز بلند تو پرش هوس نداشت

شوق پرواز تو ابرها

سوی جنگلهای دور

دیگه رفته از خیال اون پرنده صبور

اما لحظه ای رسید

لحظه پرین و رها شدن

میون بیم و امید

لحظه ای که پر گرفت

بغض دیوا رو شکست

نبض آسمون صاف

میون چشاش نشست

مرغ خسته

پرکشید و افق روشن دید

تو هوای تازه دشت به ستاره ها رسید

لحظه ای پاک و بزرگ دل به دریا زد و رفت

با یه پرواز بلند تن به صحرا زدو رفت

رفت

رفت

رفت

رفت

--------------------------------

واي خدا

عمر آدم داره تموم ميشه و ميره و فقط حسرت به دل آدم مي ذاره

دلم یه مدته خیلی گرفته ولی دلیلشو نمیدونم !!

سلام ! میدونم دیر میام ببخشین ..

خدارا شکر هنوز چراغ این وبلاگ به دست دوست خوبم محبوبه خانم روشه !! ممنونم !!

راستي شب و روز كارم شده نوشتن

نوشتني كه براي هيشكي و هيچ كسي ارزش نداره

ولي براي من هر نوشتنم يه خاطره است ........

وقتي كه از شقايق مينوستم از مهرباني هاي عشقم و وقتي از ستاره از دريانيامده جنوب از بال پروانه از پيله هاي پروانه 7 سالگيم ........ دوباره اشك و بعدشم سر درد

نمي دونم ميخوام با اين نوشته ها چي كار كنم يه زماني دوست داشتم چاپشون كنم

ولي الان فقط دوست دارم ............ دوباره سر گيجه هام شروع شد ....

دارم حسش ميكنم ..دام عطر پيراهنش رو حس مي كنم .

سهم من این است سهم من این است

  نفرین 

                                   نفرین بر تو می فرستم که غارت گر آسایشم بودی،

                           نفرین بر تو که در اقیانوس دیده ام جوش و خروش به راه افکندی،

            نفرین بر تو که بر قلب بی آلایشم آشیانه ساختی و در آن درس ستمگری و  بی وفایی،

                                                    رنج و عذاب آغاز کردی،

                   نفرین بر تو که لانه ی انسانیت را در من ویران و شمع وجودم را خاموش کردی.

تو میروی و من فقط نگاهت میکنم تعجب نکن چرا گریه نمیکنم بی تو .....،

        یک عمر فرصت برای گریستن دارم اما برای تماشای تو ......،

        همین یک لحظه باقی است و شاید همین یک لحظه

        اجازه ی زیستن در چشمان تو را داشته باشم.

                                   ............................................

              اگر دنیای ما دنیای سنگ است بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است....

               اگر دنیای ما دنیای درد است بدان عاشق شدن از بهر رنج است....

              اگر عاشق شدن پس یک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است .

                                     ...........................................

                     آبی تر از آنم که بیرنگ بمیرم از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم

                    من آمده بودم که تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم

                تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم

                                     ............................................

               یادمان باشد اگر شاخه گلی چیدیم وقت پرپر شدنش سوز و گدازی نکنیم

                 یادمان باشد سر سجاده ی عشق جز برای دل محجوب دعایی نکنیم

              یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم گر چه در خود شکستیم صدایی نکنیم

                                     ...........................................

                       خیلی سخته که کسی رو دوست داشته باشی اما ندونه ...

               خیلی سخته که عزیز ترین کست ازت بخوا که فراموشش کنی ( آخه چرا )

                خیلی سخته که عشق را از نگاه کسی بخونی ، اما نتونه بهت بگه ...

                                     ............................................

               زمان !  به من آموخت که دست دادن معنی رفاقت نیست .....

               بوسیدن قول ماندن نیست ......

               و عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست

                                            ...........................................

       عزیزم بدان که همیشه غمگین ترین لحظات را عزیز ترین کسانمان به ما هدیه میدهند

                                            ...........................................

           این حکم بدون شاه دل در دستم دل خسته شدم ولی هنوز هستم

                 من منتظرم بیا دلم را بردار تا عهد میان دل خود نشکستم

                                      .............................................

          یک روز عشقت رو دزدیدم و برای اینکه جای مطمئنی داشته باشه آن را در قلبم

           پنهان کردم . غافل از اینکه روزی برای پس گرفتن آن قلبم را خواهی شکست .

                                        ...........................................

            حضرت علی (ع) میفرماید: بیچاره ترین آدم کسی هست که دوستی ندارد

           و بیچاره تر از آن کسی هست که دوستی را که دارد به رایگان از دست بدهد.

                                          ...........................................

                           خدایا آنکه در تنهاترین تنهاییم تنهایم گذاشت خواهشی دارم

                                  تو در تنهاترین تنهاییش تنهای تنهایش نزار

عشق ورزیدن خطاست

حاصلش دیوانگیست

               عشق بازان جملگی دیوانه اند

               عاشقان بازیگر این بازی طفلانه اند

               عشق کو

               عاشق کجاست

               معشوق کیست

               جنبش نفس است که عشقش خوانده اند

               آنکه میمیرد ز شوق دیدن امروز ما

               گر بیابد بیشتر

               گر ببیند دلبران تازه تر

               عشق عالم سوز خاموش می شود

               چهره ی ما هم فراموش می شود

       سنگ قبرم را نمی سازد کسی

       مانده ام در کوچه های بی کسی

       بهترین دوستم مرا از یاد برد

       سوختم خاکسترم را باد برد

چند روزه از اين آهنگه خيلي خشوم اومده

واقعا آهنگ قشنگيه

من عشقت رو به همه دنيا نميدم

حتي يادت رو به كوه و دري نميدم

با تو مي مونم باسه هميشه

.......................................

نوشته هام داره تموم مي شه

ولي

يه دونه اش رو مي ذارم بخونيد

حتما بهم نظر بديد

وقتی که به آسمان خیره میشوی

خورشید هم برای ما شدن ناز میکند

من از شب مثل باران بی حوصله می ترسم

نه انگار میان من و رفتن و دور شدن خبری نیست .........

باز همان خانه . همان خانه کنار اب در پی جستجوی من و سخن می گوید

می خواهم بروم ولی نمی دانم رفتن با مردن یکیست ؟

هنوز هم تنگ غروب . تنگ غروب همان دریا خبری از شقایقان با حوصله نیست

می خواهم بروم به آن ناکجا . میخواهم به جایی دور آن دورها خیره

یادم است وقتی به دور میرفتم تو خبر از آشنایی میان ماه و ستاره سخن می گفتی

میخواهم بروم با همان کوله پشتی خالی از پیله پروانه 7 سالگی

شاید به گمانم آسمان هم برای رفتن من بی قرار بود

بی قرا بودن تا نبودن . بی قرار رفتن تا نرفتن

هنوز هم نمی دانم میان من و آسمان چه چیز یکسان است

ولی حالا دیگر دیر است

چون من راه آسمان رو از یاد برده ام

نمی دانم شاید به همین دلیل است که نامه هایم به آسمان نمی رسد

ولی نه هنوز هم بعد از سالها نشان کسی را میگرم که رنگ آسمان باشد ولی نیست

ولی من هنوز می دانستم آسمان میان من و آدمیان تنها دل بی قرار می پذیرد

آسمان می فهمد . او میفهمدکه تنهاترین راز میان من و آسمون همان سادگیست

--------------------------------

نمیدونم چرا بعضیا وقتی کم میارن دست به کارای احمقانه میزنند !!

ولی کار خدا برام خیلی جالبه !! یکی همه چیز بهش سخت شده و هیچ کس را نداره !!

حتا نفس کشیدن هم براش سخته !! ولی میخواد زنده باشه !! ولی خداش نمیخواد !

یکی هم هیچ دردی نداره فقط یه مدته تنها مونده میخواد ...... !!!

واقعا دوستان نظرتونو درباره خودکشی بهم بگین ببینم واقعا کار درستییه یا نه !!

از همتون ممنونم !!

در آخر هم یه شعر از استاد بزرگوار سهراب سپهری !!

سکوت ‚ بند گسسته است
کنار دره درخت شکوه پیکر بیدی
در آسمان شفق رنگ
عبور ابرسپیدی
نسیم در رگ هر برگ می دود خاموش
 نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین
 کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر
ز خوف دره خاموش
 نهفته جنبش پیکر
به راه می نگرد سرد ‚ خشک ‚ تلخ ‚ غمین
 چو ماری روی تن کوه می خزد راهی
به راه رهگذری
 خیال دره و تنهایی
 دوانده در رگ او ترس
کشیده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم
 ز هر شکاف تن کوه
خزیده بیرون ماری
به خشم از پس هر سنگ
کشیده خنجر خاری
غروب پر زده از کوه
 به چشم گم شده تصویر راه و راهگذر
غمی بزرگ پر از وهم
به صخره سار نشسته است
 درون دره تاریک
 سکوت ‚ بند گسسته است

امروز حالم زیاد خوب نبود !

بهتره بگم اصلا خوب نبودم نه روز خوبی داشتم نه حال مناسبی

امروز حالم بد شد رفتم بیمارستان !! از محیطش حالم به هم میخوره ولی مجبور شدم!!

دلم خیلی گرفته نمیدونم این روزا چم شده !!

دل تنگ شدم  !  شاید دل تنگ روزهای گذشته !!

------------------------------------

می خروشد دریا
 هیچ کس نیست به ساحل پیدا
لکه ای نیست به دریا تاریک
 که شود قایق
 اگر اید نزدیک
مانده بر ساحل
 قایقی ریخته شب بر سر او
پیکرش را ز رهی ناروشن
 برده درتلخی ادرک فرو
هیچ کس نیست که اید از راه
و به آب افکندش
و در این وقت که هر کوهه ی آب
حرف با گوش نهان می زندش
موجی آشفته فرا می رسد
از راه که گوید با ما
قصه یک شب طوفانی را
 رفته بود آن شب ماهی گیر
تا بگیرد از آب
آنچه پیوندی داشت
با خیالی درخواب
صبح آن شب که به دریا موجی
 تن نمی کوفت به موجی دیگر
چشم ماهی گیران دید
قایقی را به ره آب که داشت
 بر لب از حادثه تلخ شب پیش خبر
پس کشاندند سوی ساحل خواب آلودش
به همان جای که هست
 در همین لحظه غمنک به جا
 و به نزدیکی او
 می خروشد دریا
 وز ره دور فرا میرسد آن موج که می گوید باز
 از شبی طوفانی
 داستانی نه دراز

( سهراب سپهری )

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش......

به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و افسرده خویش

می برم تا که در آن نقطه دور

شستشویی دهم از رنگ گناه

شستشویی دهم از لکه عشق زین همه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محا ل

میبرم زنده به گورش بکنم تا از این پس نکند یاد وصال

ناله میلرزد میرقصد اشک

آه بگذار بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس  که لبم باز به آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده به لب خونین دل

میروم از دل من دست بردار ای امید عبث بی حاصل

((فروغ فرخ زاد))

دیروز تو بودی و عشقت بود و عاشقی

امروز من موندم و عشقم و دل واپسی

امروز هست بین ما فقط یه دیوار سنگی

حالادستامون بی دست شده نیستیم دیگه کنارهم

اشک ریختن واسه سبزچشات کارهرروزم شده

رفتی دیگه.چراآخه؟ این رسم عاشقی نبود

!!مگه می شه عشق تو من فراموش بکنم

تنها یار دل اسیر من تویی. ای موندنی

اگه راهی بود راه من راه تووعشق تو بود

سلام به همه دوستانم !!

یه مدتی نبودم از همتئن شرمندم !!

اومدم بگم این مدت حالم زیاد خوب نبود !!

خوشبختانه از امروز یه دوست تو به روزرسانی وبلاگ کمکم میکنه !! خدا خیرش بده نذاشت من این

وبلاگو ببندم !!

در آخر برای همه شما دعا میکنم که به تمامی خواسته هاتون برسین !!

در آخر یه شعر براتون مینویسم که خودم خیلی دوسیش دارم !

---------------------

هر بی سر و پا محرم اسرار نگردد

صحرای چمنزار علفزار نگردد

با هر که نشینی مفکن طرح رفاقت

هر بی سر و پا یار وفادار نگردد

------------------------

اینم باز پایان یه نوشته

سلام

دلخسته ام از اینجا

از آدمهای دنیا

همین امروز فردا دل می زنم به دریا

دل می زنم به دریا

رنگ تو رو می پوشم

از عمق آبی عشق

چشم تو رو می نوشم

................................

راستی تولد امام حسین . حضرت ابولفضل و اما زینل عابدین

بر همگان مبارک

...............................

دیگه خیلی نوشتم

شاید برای این ماه کم باشه

..............................

یه خواهش

این ماه ماه دعا هست

برای دل منم دعا کنید

خیلی احتیاج دارم

....................................

به خدا

تک تک

شما رو دوست دارم

.........................

به زانو درآمديم و
باز از آخرين آوازِ محرمانه‌ی ماه
هيچ رازی با پُرسندگانِ پروانه نگفتيم.


پرسيدند:
اگر تو از نشانیِ نهان‌مانده‌ی آن پرنده
بی‌خبری
پس اين عطرِ نابه‌هنگام را
از خوابِ کدام گُلِ گمنام به خانه آورده‌ای؟


پرسيدند:
اگر که حکميتِ نور و
وَحیِ واژه از وزيدنِ اسمِ او ميسّر نيست
پس تو خواندنِ دستِ دريا و
نوشتنِ رازِ گريه را
از روی کدام کتابِ سوخته آموخته‌ای؟


و من هيچ نگفتم
اِلاّ منشوری از غبارِ غروب
که در سايه‌روشنِ راه‌راهِ دريچه می‌تابيد.


برخاستند
مثل دو سايه‌سار
يکيشان آشنای دوره‌ی دبستان و
تقسيم سيب و بارشِ باران بود.


پرسيدند:
رويانويسِ به دريا رفتگان اگر تويی
پس از چه اين همه
از همهمه‌ی باد و وزيدنِ اين واژه‌ها می‌ترسی؟
تمام ترانه‌های تو را
از آفتاب و پرنده ... پس خواهيم گرفت
به خواب، به خانه، به رويا راهت نمی‌دهيم
حالا به ما بگو
استعاره‌ی غمگين خواب و ستاره کدام است
خلاصه‌ی بی‌پايانِ آب و علاقه برای چيست
تو تکرارِ مداوم اين همه دريا را کی تمام خواهی کرد؟


و من هيچ نگفتم، هيچ!
ماه رفته بود ... داشت با دستْ‌خطِ لرزانِ همان پرنده
باز منشورِ پروانه را
بر دريچه‌ی مه‌گرفته‌ی دريا می‌نوشت.


او نيز به زانو درآمده بود!

.............................

اینم دوباره پایان یه نوشته

نمیدونم چقدر دلم پره

دلم پره از اینکه

هستم و خواهم بود

میخوام برم

ولی نمی دونم کجا

شدم یه دیوونه بی هدف

که به زندگی میگه سلام

ولی

سلامش خداحافظی نداره

اين به راست رفتنِ رويای شما بود

که کج‌نشستنِ کابوس کهن را

در خواب هيچ کتابی نخواند.

حالا ديگر هيچ کلمه‌ی کوری

ديدگانِ بی‌گريه‌ی شما را به دريا نخواهد رساند.

حالا سال‌هاست

حالم خوبه

خیلی خوبه

فقط موندم که چرا موندم با رفتنم یکی شده

میخوام برم ولی نمیرم

میخوام برم ولی می مونم

کاش آسمون هم می دونست

که وقتی توی شب ستاره نداره

زیباییش بی معناست

نمی دونم بین خودم و آسمون بی ستاره چه شباهتی میبینم

آرزو دارم شبی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را

کاش هیچ موقع اون رو زنمی شد

کاش هیچ موقع کسی نمیرفت کسی نمی اومد

نه

ولی

این رفت اومدها باید انجام باشه

باید برن

باید بیان

و

.....

میخوام یه چیزی بگم

یه چیزی که بین من و خودم باشه

ولی نه بذار همه بدونن

من که با خودم تعارفی ندارم

من و کلبه تنهاییم حرف ناگفته به هم نداریم

.....................

امروز خیلی درد دارم

و الان که دارم مینویسم دارم درد میکشم

میخوام فکر کنم

به یه گذشته

به گذشته که نمیدونم چوری به دست اومد

و

از دست دادنشم با این که سخت بود

چه جوری تموم شد

منم شدم یا ناتموم

مثل فیلمها

...

.... 

بیا بیرون خودت رو نشون بده

.... 

من دیگه نمیتونم

ناتمومم کردی

انقدر صبر میکنم

تا صبرم

از صبر من خسته بشه

خدایا

تو این سالها خودت می دونی چقدر درد و رنج کشیدم

خدایا دردهای بیشتر بهم عطا فرما

که بشم همونی که تو می خوای

میخوام بنویسم

ولی نمی دونم در مورد چی بنویسم

برای کی بنویسم

برای کی گریه کنم

و

برای چی از باران عشق نیامده بنویسم

این روزها کارم شده بغض

ولی فقط فروش می دم

نمی دونم چرا فقط با یه چیز می ندم

اونم فکر تو

راستی

حالم خوبه

ولی

هیچوقت تو باور نکن

دلم بارون می خواد اونم خیلی زیاد

ولی بارانی که توش عشق باشه

هو

بشه

باران عشق

دلم دریا میخواد دریای جنوب رو

دریایی که توشش بتونی بدی ها رو از بین ببری و جاش عشق بیاری

پدرم همیشه می گفت :

رئیس جمهور هر کی که میخواد باشه ولی من تو هستیم که می تونیم زندگی خودمون رو عوض کنیم . ما باید عاشق ایرانمون باشیم .

ایرانی که خیلی از گل ها یا غنچه های ما به خاطرش شهید شدن .

نون عشق و میخورم منت نونوا ندارم

نون سوخته عاشقم باکسی دعواندارم

تویه دنیایی که گرگ و برگی تو ذاتشه

من میخوام خودم باشم با هیشکی کاری ندارم

....................................................

همیشه یادمون باشه داروی عشق باشیم

نه

نمکدان عشق

..............................................

دارم کم کم

به ۱۰ ثانیه های زندیگم نزدیک می شم

و

فقط افسوسش بجا مونده

در جمع من و این بغض بی قرار

جای تو خالیست

این جمعه ام گذشت و هنوز

تو همون حس غریبی

که همیشه با منی

تو بهونه هر عاشق باسه زنده موندنی

تو امید انتظاری تو دلهای ناامید

حس دیدن ستاره تو شبهای ناپدید

چه غریبونه گذشتن جمعه های سوت و کور

هنوز اما نرسیدی ای تجلی ظهور

با تو ام

با تو که گفتی

تکیه گاه عاشق هایی

می دونم یه دنیا نوری

ساده ای بی انتهائی

مثل لالائی بارون

تو کویر بی صدائی

تو خود عشقی می دونم

ناجی فاصله هائی

تو همون حس غریبی

که همیشه با منی

تو بهونه هر عاشق باسه زنده موندنی

تو امید انتظاری تو دلهای ناامید

حس دیدن ستاره تو شبهای ناپدید 

عمری دلم گرفته

گله دارم از جدایی

غایب همیشه حاضر

تو کجائی

تو کجائی

كي مهربونيتو گرفت
از منه غرقابه ي درد
كي دستاي عزيزتو
تبر براي ساقه كرد
كينه رو كي ياده تو داد
تو هم شدي مثل همه
از تنه گرم عاشقت
كي ساخته يك مجسمه
نميشه باورم تويي
نه اينكه چشماي تو نيست
تو طاقتت نبود منو
ببيني با چشماي خيس
قد تمومه درد من
تو داشتي كهنه مرهمي
ديروز بودي مرگ غمم
امروز تولد غمي
از لب قصه سازه تو
مونده صداي دشمني
سخته كه باورم بشه
تو همون عاشق مني
نميشه باورم تويي
نه اينكه چشماي تو نيست
تو طاقتت نبود منو
ببيني با چشماي خيس

چقدر دلم برای این دل ناماندگار تنهاییم می سوزه

خدایا

ای بزرگوار

می دونم که همیشه بهم لبخند می زنی

و بهم یاد دادی

تو تمام زندگیم تو غمهام تو شادی هام

فقط لبخند بزنم

خدایا

سال ۸۵ هم تمام شد

دلم برای همه ذره ذره سال گذشته تنگ شده

دلم برای محرم شدن به خاطر خونه تو تنگ شده

دلم برای آفتاب سوزان شهر مکه تنگ شده

دلم برای ناودون طلا تنگ شده

دلم برای اون کفتر های زیبا تنگ شده

دلم خیلی تنگه

باور کن

ما با همان مسافرِ خسته رفتيم و باز

با همان مسافرِ خسته به خانه برمی‌گرديم.

می‌بينی!؟

رسيديم پیمان، رسيديم ...!

جوانه‌ی تُردی که آن سالها

بر ساقه‌ی اين اقاقيا روييده بود،

حالا سرشاخه‌ی بلندی‌ست

که به خواستگاری آسمان می‌رود،

رفته است

رفته تا وقتِ بختِ نور قد کشيده است

اما چرا باد

بوی غربتِ برگريزانیِ عجيب آورده است،

من نمی‌دانم!

کلمه هامم با هم همخونی ندارن

انگار اونها هم فهمیدن

که دیدن خواب شقایق بی رونق از عشق وجود بهشت نیست

سالهاست که دیگر خاموشم

بوی عناب خانه مادر بزرگ

بوی دلنشین شب بو

هم راضی برای رفتن به دیار غربت دارد

حالا می روم

می روم آن دورها

و به یاد

سالیان گذشته خود

بر برگ گل شقایق

نامه دوست دارم از تنهایی خویش را می نویسم

تو آرا کنارم بودی

ساده هو زیبا

با سلام به زیبایی یادان گلهای شقایق

باید برم

ولی

به کجای فراموشی نمی دانم

نمیدانم

و دیگر هیچ نمی دانم

یادت هست وقتی که می آمدی

میخندیدی

و وقتی می رفتی بر گونه های من اشک عشق تو بود رویای عزیز

خاموشم

وبی تو خاموش تر از بوسه ۱۰ سالگی

حالا می خوام بگویم دوستت دارم

به همان سادگی روییدن گل شقایق

باد بوی برگريزانِ عجيبی آورده است

ديگر هيچ مرغی بر شاخه‌سارِ صنوبر پير

نغمه‌ی مغمومی حتی نخواهد خواند،

 
من که نمی‌دانم چرا!

شما هيچ به دردِ برهنه‌ی دريا دقت کرده‌ايد؟

نه، راه دريا دور و

ديگر کسی هم در پسِ پنجره‌های قديمی نيست،

تنها در دورْدستِ جاده‌ای مه‌آلود

صدای پَرپَرِ نابهنگام پرندگانی از خوابِ خار می‌آيد.

آه

چه قدر آرومم الان

انقدر آرومم كه با تمام احساسم تو رو در آغوشم حس مي كنم

آخ .... هميشه خيلي چيزها رو دوست داشتم بهت بگم

بعد تو خيلي ها بهم احساس ترحم كردن و از اون موقع كه فهميدن قلبم مريضه حس ترحمشون بهتر شد

آخ

دلم براي خيلي چيزهاي تكراري تنگ شده

دلم 

دلم دريا ميخواد

دريايي كه وقتي من و تو توشيم و تموم ماهي ها فقط من و تو رو نگاه مي كنن

مي دوني امشب خيلي آرومم

خيلي آروم

در آخر

اگر چه نزد شما تشنه سخن بودم

آیینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم

چقدر دلم امروز هوس بعضی چیزهای رو کرده که دیگه نمی تونم بدستش بیارم

چقدر دلم برای اون نونوایی  سنگک دم خونمون  تنگ شده

که دیگه الان خرابش کردن

دلم برای باغ بزرگ جهاز مادرم که پر ازگل شقایق  بود تنگ شده

چقدر دلم برای تسبیح خانم بزرگ تنگ شده

دلم تنگه

برای عشقم

دلم تنگه برای عشقم

دلم تنگه برای دستهای بابام که وقتی اشک می رختم

گونه هام رو پاک می کرد و می گفت

عزیز بابایی

اگه تو گریه کنی

منم گریم می گیره

ولی بابایی

الان هیشکی اشکهام رو پاک نمی کنه

چه روزی امروز

الان تو اداره ام داره بازم این دل بارونی می شه

هی ای دل

ببار که می دونم دل تو هم بدجور گرته

دلم برای اون خونه قدیمی

که توش بدنیا اومد و

عاشق شدم تنگ شده

دلم برای خودمم تنگ شده

دارم اشک هام رو می شمارم

دیشب وقتی می خواست خوابم ببره

تو رویاهام

رفتم پیش ستاره

باهاش حرف زدم

انقدر حرف زدم

صبح وقتی از خواب بیدار شدم

تمام متکام خیس از شبنم اشکهام بود

..........................

ای عشق

ای عشق من

خیلی تنها هستم

با توام

با تو که می خوام حرف یزنم

می خوام بهت بگم

چرا ؟

چرا ؟

چرا ؟

تو خودت مگه نگفتی زود من رو می بری

ولی من هنوز اینجا ام

پیش این آدمها

در آخر

اگر چه نزد شما تشنه سخن بودم

هنوزم وقتی به اون خونه قدیمی

می رم

تمام خاطرات عشقم

تو ذهنم

خاطراتی که با هر کدومش قلب مریضم بیشتر مریض می کنه

الهی بمیرم ببرات

از اون موقعی که اون رفت

تو هم بیشتر مریض شدی

دیشب عین خل ها

همش گریه و همش اشک می ریختم

آخه داره بوی عاشورا

دییونم می کنه

بوی عاشورایی که عشقم هزاران برابر می کنه

شاید

آخرین عاشورایی باشه که منم باشم

و

شاید خدا حکمتی کرد که منم برم

شاید

دلش به حالم بسوزه هو خلاصم کنه

هنوزم همون جوری تمام خاطرات بچگیم

می دونی تو به خدا نزدیک تری چون پیششی

پس بهش بگو

منم بیاره پیش خودش

از دست آدمها خسته شدمم

آدمهایی که هر روز داغون ترم می کنن

بدجوری داغونم

ای خداجونم

چه قدر غم

چقدر غم

اول که آمد و آوازم داد بيا،‌ باورم نشد.
گفتم چه خوب،‌ آسوده می‌شوم حالا،
آسوده می‌شوم از آرزوهای نه چندان مهم،
از چيزهای نه چندان عزيز،
آسوده می‌شوم از هول و از وَلا
از هولِ آدمی، از وَلای سنگ،
از سايه، از سکوت، از درد و از درنگ،
اصلا آسوده می‌شوم از ملال، از ما و از مگر!
پرسيدم مگر تو کيستی که اين همه آشنا وُ
هيچ علامتی از آوازِ آدميان با تو نيست؟
داشت نگاهم می‌کرد
قشنگ،‌ آرام،‌ آشنا ...
آرام و آهسته انگار چيزی گفت
گفت می‌آيی برويم جايی دور
يک جای خوب، يک جای آرام و آشنا؟
داشت ... نمی‌دانم انگار گريه هم کرده بود،
گفتم فقط همين يک وَهْله،‌ يک باره‌ی تمام.
فرصتی که باز به خانه برگردم
نسيما را ببوسم
به تو بگويم که راه دريا دور است
که چراغ را کجای خانه بگيراند
و بعد هم خودم کمی رو به راهِ جنوب گريه کنم،
فقط همين!
بعد آسوده می‌شوم از آرزوهای نه چندان مهم،
از چيزهای نه چندان عزيز،
از نان و ناروا،
از پنجره از بستن

از کهنگی از هوا ...
داشت نگاهم می‌کرد
آسمان جورِ عجيبی ... آبیِ مايل به دريا بود
ديدم آن بالا فقط از بوی روشن رويا، لبريزِ گريه‌ام،
گفتم چقدر فراموشیِ فاصله خوب است
فراموشیِ دلهره، گفته‌ها،‌ احتمال،‌ حادثه،‌ آدمی ...
آنجا بود که فهميدم آسمان جای دوری نيست
فهميدم عشق نزديک است
فهميدم حتی بادِ خبرچين از چينه‌ی شکسته بد نمی‌گويد
فهميدم آدمی اشتباه می‌کند که گاه اندکی از مرگ گريزان است.
آدمی، هی آدمی،‌ آيا می‌آيی برويم جايی دور
يک جای خوب،‌ يک جای آرام و آشنا؟
داشت نگاهم می‌کرد
داشت ... نمی‌دانم انگار گريه هم کرده بود،
بوی برادرانِ به دريا رفته‌ی مرا می‌داد،
بوی خوابهای پيش از تولد خاطره،
پيش از تولدِ خواب،
پيش از تولد دلهره، گفته‌ها، احتمال، حادثه، آدمی ...

فقط همين! ................

من از همان اولِ بارانِ بی‌خبر،

که ناگهان کوچه تا انتهای گفت‌وگوی گريه خلوت شد

جوری غريب دلم روشن بود

که سرانجام يکی از همين روزهای رهگذر

دوباره به خوابِ خانه برخواهی گشت.

من از قديم

قديمِ همان اوقاتِ آشنا،

اوقاتِ آشنای علاقه را می‌شناخته‌ام

من می‌دانستم که تو بايد به عمد

گُلدانِ خالیِ خانه را با خود بُرده باشی،

اما درگاه خانه هنوز

به روی رويا و گريه‌های مخفی ما باز است!

من اين همه عمری‌ست

که زيرِ طاقهای شکسته خوابيده‌ام ری‌را ...

من از همان اولِ بارانِ بی‌خبر،

جوری غريب دلم روشن بود

که سرانجام يکی از همين روزهای رهگذر

 
قاصدی خيس از دو ديده‌ی دريا می‌آيد

و صاف از سمتِ روسری‌های مانده بر بندِ رَخت

به جانبِ آفتابِ آسوده در خوابِ ابر اشاره خواهد کرد،